Bakfiets zoeken in Weespertrekvaart

We schrijven niet meer over iedere Recovery, daar hebben we het te druk voor, als we mogen kiezen helpen we liever mensen dan dat we schrijven. Wij moeten dus keuzes maken in de verhalen die we wel opschrijven.

Ga er maar eens voor zitten: zoeken naar een bakfiets…

We worden gebeld door de vrouw van Mike.

Op een zonnige avond in het weekend besluit Mike, een vrolijke man uit Amsterdam, om met zijn vrienden naar de kroeg te gaan. Na een paar biertjes en een paar sterke verhalen, voelde Mike zich onoverwinnelijk. Hij had zijn trouwe bakfiets bij zich, een voertuig dat hij koesterde als zijn eigen kind.

Na een avond vol lachen en drinken, besluit Mike dat het tijd is om naar huis te gaan. Hij zwaait zijn vrienden gedag en stapt op zijn bakfiets. Met een grote glimlach op zijn gezicht en een beetje te veel zelfvertrouwen, begon hij aan zijn terugtocht naar huis.

Maar toen hij langs de Weespertrekvaart fietste, gebeurde het onvermijdelijke. Mike, in zijn ietwat dronken staat, verliest de controle over zijn bakfiets en rijdt recht het water in! Met een grote plons verdween hij, samen met de bakfiets, in de donkere diepte van de vaart.

op dat moment is hij in paniek, hij kan geen plek vinden om eruit te komen en begint met schreeuwen om hulp. Binnen de kortste keren in de politie en een ambulance aanwezig om Mike te helpen.

Het wordt die avond naar huis met de benenwagen.

De volgende ochtend, als hij wakker wordt met een bonkende hoofdpijn en het leven weer helder ziet gaat hij, samen met zijn vrouw op zoek naar een oplossing, al snel komen ze op onze website en niet veel later hebben we telefonisch contact.

We moeten wat toestemmingen en vergunningen regelen en staan donderdag op het aangegeven punt. We mogen duiken, maar wel vroeg in de ochtend. Links van het aangegeven punt ligt een sok, een nat pakje sigaretten en een handdoek in de berm, hier zal het wel zijn.

Niet veel later is Mike er ook, samen met een vriend. Maar hij wijst de andere kant op, hij kan zich precies herinneren waar de fiets het water in is gegaan. Dus lopen we een heel stuk naar een andere plek aan de Weespertrekvaart. “Weet je het zeker” vraagt Marja nog, dit is wel een heel ander punt dan je hebt doorgegeven: “Ja” is het antwoord. “Toen ik het water uit kwam zag ik dit bord” zegt Mike al wijzend naar een bord aan de overkant.

Aangezien Marja de laatste tijd al veel heeft gedoken is het vandaag mijn beurt. Droogpak aan en fles op mijn rug en een buddy check, ik kan te water. Eerst op 2 meter van de kant een baan van maken, geen bakfiets, een nieuwe baan, 4 meter van de kant, etc. Ik kom een boel oude fietsen tegen, een brommer en een winkelwagentje, maar geen bakfiets!

We maken heel wat meters en zoeken een groot gebied af, maar kunnen de bakfiets niet vinden! Om 8:55 moet ik het water uit, we hebben een toestemming tot 09:00 uur en we gaan niet de grens opzoeken. Mike is verontwaardigd, dat snappen we. We vragen nog eens of hij het zeker weet en hij antwoord resoluut met een “Ja”.

Hij vertelt dat hij in paniek was geraakt en toen hij aan de kant zat zijn natte kleren heeft uitgedaan. Marja vraagt: “mis je niet een sok?”. Grote ogen, ja, die mist hij. Marja loopt samen met Mike terug naar de plek waar we eerst stonden terwijl ik nog sta uit te lekken. Dat is de sok van Mike, 100%, want het is een Nike sok en hij heeft alleen maar Nike sokken…

Dus niet plan: we komen de volgende dag terug, we kunnen nu, ivm de tijd niet meer duiken, die bakfiets moeten we vinden, want als we een ring kunnen vinden moet een bakfiets ook te vinden zijn, hebben we alleen een goede locatie nodig.

Inmiddels is het vrijdag en staan we om 7:30 weer aan de Weespertrekvaart in Amsterdam. Het is minder zonnig dan gisteren maar er is minder wind. Waar je aan begint maar je af, dus deze duik mag ik weer doen, Marja is deze duik weer mijn kantwacht. Binnen de kortste keren heb ik mijn droogpak aan en heeft Marja mijn duikset opgebouwd.

We gaan op dezelfde manier zoeken als gisteren, baantjes maken, iedere keer met een grotere afstand van de kade. Als ik op ca 5 meter van de kade ben duik ik tegen iets groots. Het zicht is nog slechter dan gisteren, maar ik voel een wiel, een grote bak en een stuur en geen roest, dat moet de bakfiets zijn!

Grote objecten nemen we niet mee naar boven, allereerst mag het niet, maar het is ook te zwaar, een trimvest is niet gemaakt om zoveel extra kilo’s te liften. Ik maak de seinlijn vast aan de fiets met 2 musketon haken die ik al mijn vest had hangen en koppel mijzelf op een andere manier aan de seinlijn, zo blijf ik contact houden met Marja en hebben we meteen een goede locatie waar de fiets ligt.

Het is nu de beurt aan Mike en zijn vriend, zij mogen de fiets uit het water trekken. Een mooie work-out voor in de ochtend want een bakfiets weegt al snel 60 kilo en is onhandig door zijn lengte en vorm. Behendig trekken de mannen de fiets op de waterkant, hij heeft er een dagje langer in gelegen dan gepland, als hij er nog langer in had gelegen was het misschien wel een waterfiets geworden!