Een internationaal telefoontje met een nat randje

Het is geen alledaagse binnenkomer: een telefoontje van iemand uit Indonesië. Al doken we op dezelfde locatie al een keer voor een dame uit Indonesië. De vraag is vriendelijk, licht gespannen en vooral hoopvol. Of wij iets kunnen betekenen. Haar camera, mét tripod, is in het water gevallen bij de Zaanse Schans. Voor ons inmiddels een vertrouwde plek, maar voor Jasmine het decor van een klein drama.

De Zaanse Schans is zo’n locatie waar geschiedenis en toerisme hand in hand gaan. Eeuwenlang draaiden hier molens voor hout, olie en verf. Goederen werden via het water aan- en afgevoerd en wat daarbij in het water viel, verdween vaak voorgoed. Tegenwoordig zijn het vooral telefoons, camera’s en zonnebrillen die de sprong wagen. De geschiedenis herhaalt zich, alleen met modernere objecten.

Jasmine is de pechvogel van vandaag. Haar vraag is praktisch: kunnen jullie hem opduiken en daarna naar het hotel brengen? Ons antwoord is kort maar duidelijk. Nee, dat doen we niet. We duiken alleen met de eigenaar op locatie. Dat klinkt streng, maar het voorkomt misverstanden en zorgt ervoor dat iedereen weet wat er gebeurt.

Heel even blijft het stil. Jasmine wil nadenken. Binnen twee minuten belt ze terug. Willen jullie duiken, waar spreken we af en hoe laat? Beslissing genomen.

Zoekgebied tussen molens en toeristen

Aan het eind van de middag staan we op de welbekende steiger. De wind is fris, maar de Zaanse Schans is zoals altijd levendig. Groepen toeristen lopen af en aan, camera’s in de aanslag. Iets wat Jasmine op dat moment waarschijnlijk extra pijnlijk vindt.

We zien haar al snel. Na het kennismaken laat ze ons de plek zien. Ongeveer twee vierkante meter, daar moet hij liggen. Helder en duidelijk. Dat helpt. Terwijl de molens op de achtergrond rustig doordraaien, maken wij ons klaar voor de duik. Ondanks de kou is de belangstelling groot. Een duiker in het water blijft toch een bezienswaardigheid.

Marja gaat het water in en zakt af naar de bodem. Daar, tussen slib en stenen, begint de zoektocht. Dat valt nog niet mee. De bodem is grillig en zicht is beperkt. Dan, na zo’n tien minuten, komt ze boven met een tripod. Hoop! Maar die hoop zakt snel weg. Deze tripod heeft… een telefoon. Geen camera.

Dus Marja gaat weer naar beneden. Jasmine blijft erbij: hij ligt hier. Soms is vertrouwen op degene die het object verloor goud waard. Het is bijna het einde van de duiktijd als Marja nog eens bovenkomt. Ze besluit het zoekgebied te vergroten met twee meter.

Een stap verder, een groot verschil

Dat blijkt een schot in de roos. Bijna drie meter vanaf de geschatte valplek komt Marja boven. Dit keer mét tripod én camera. Opluchting alom. Jasmine straalt. Haar reis heeft weer beeldmateriaal en herinneringen die niet op de bodem achterblijven.

Jasmine vertrekt blij en zichtbaar opgelucht richting Amsterdam. En wij? Wij zetten de kachel in de auto op de allerhoogste stand. Even ontdooien, nagenieten en weer een geslaagde duik afvinken.