Duikactie redt telefoon uit ijskoud water

Een gemiste oproep en een koud verhaal

We missen een telefoontje. Maar binnen een minuut bellen we terug. Alex neemt op en begint meteen zijn verhaal. Je hoort het al aan zijn stem: dit is er zo eentje die je liever niet vertelt, maar wel móét vertellen.

Hij was bezig op zijn boot in de haven van Spakenburg. Het was koud, serieus koud, en er zat ijs tegen de romp van de boot. Dat ijs moest weg. Dus Alex stond te hakken, te vegen en te rommelen, zoals al generaties lang gebeurt in deze haven. Spakenburg en water zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Vissers, botters, harde winters en ijs in de haven: het hoort hier allemaal bij.

Toen ging het mis.

Normaal zit zijn telefoon veilig opgeborgen in zijn diepe jaszakken. Alleen vandaag niet. Eerder die dag had Alex nog ijsbrekers gefilmd die in het Nijkerkernauw hun werk deden. Een prachtig gezicht, zo’n schip dat zich een weg baant door het ijs, net als vroeger toen dit water een belangrijke vaarroute was. Na het filmen stopte hij zijn telefoon weer weg. Tenminste, dat dacht hij.

Wat hij even vergeten was: zijn handschoenen zaten ook al in die jaszak.

Een klein gaatje, groot probleem

Terug aan boord ging Alex verder met het losmaken van het ijs. Met een bezemsteel hing hij over de reling om de ijsschotsen van de romp te drukken. Terwijl hij bezig was, werd zijn telefoon langzaam maar zeker uit zijn jaszak gedrukt. En toen… plons.

In het ijs zat een gaatje van zo’n twintig centimeter. Precies groot genoeg. Precies op de verkeerde plek. De telefoon verdween door dat gat, langs het ijs, richting de bodem.

Aan ons de eer.

We geven eerlijk toe: we zijn geen liefhebbers van duiken onder ijs. Maar Alex was vastberaden en wilde helpen. Terwijl wij ons voorbereiden op de duik, hakt Alex het ijs verder kapot en schuift met een bezem de schotsen opzij. Zo lijkt hij zelf ineens een ijsbreker. Spakenburgs erfgoed in actie, maar dan in moderne vorm.

Langzaam ontstaat er een open stuk water richting de afdaallijn. Volgens Alex had hij gezien dat de telefoon zo’n twee à drie meter van de boot naar beneden zakte, onder het ijs door.

Eigenwijsheid loont

De duiker besluit, tegen de verwachting in, eerst rond de afdaallijn te kijken. Soms loont een beetje eigenwijs zijn. Dertig centimeter van de lijn af ziet hij hem liggen. De telefoon. Alsof hij daar netjes is neergelegd.

Binnen een minuut is de duiker weer boven. Met telefoon.

En dan komt misschien wel de grootste verrassing van allemaal: hij doet het nog. Dat is bijzonder, want de telefoon had eerder al een reparatie gehad aan de luidspreker. We hadden Alex vooraf gewaarschuwd: de kans is groot dat hij het niet meer doet.

Maar deze telefoon dacht daar anders over.

Een hele goede keuze van Alex om hem toch te laten opduiken. Want zoals deze duik maar weer bewijst: soms zijn dingen onvoorspelbaar. Zeker op en rond het water van Spakenburg, waar geschiedenis, ijs en moderne techniek elkaar blijven tegenkomen.