De Sikkelweide in Nieuwegein staat bekend om rust, groen en een watertje waar normaal gesproken alleen eenden en zwanen hun dagen doorbrengen. Maar zoals vaker in Nederland heeft water nóg een functie: het is de natuurlijke verzamelplek van telefoons. Vandaag staat er dus weer een reddingsactie op het programma.

Netjes op tijd arriveert het team in het park. We zien een vijver én een vaart en kijken even naar elkaar: tsja, waar gaan we eigenlijk duiken? Om tien uur komt Liam aanlopen en hij weet het precies. Niet de vijver, maar de vaart achter zijn huis. We lopen door de tuin naar de houten vlonder die direct op het water uitkomt.

Liam vertelt hoe het gebeurde: “Na een gezellige avond gooide ik hem per ongeluk in het water vanaf het hogere terras.” Nog even hebben ze geprobeerd met een magneet te vissen, maar zoals werd bevestigd: niet alles is magnetisch, vooral telefoons niet.

Dan komt ook zijn moeder erbij en ontstaat er een vriendelijke meningsverschil.
Liam: “Hij ligt links, in het midden.”
Moeder: “Nee hoor, meer naar rechts aan de kant.”

We hebben dus twee zoekgebieden. Op het oog lijkt het water niet diep, maar we nemen voor de zekerheid toch de volledige duikuitrusting mee. En dat blijkt een topbeslissing: zodra we het water inlopen merken we dat je zonder duikset weinig gaat bereiken.

Met metaaldetector en zoekpatroon starten we op de plek waar Liam denkt dat hij ligt… geen resultaat. Dan schuiven we op naar het gebied waar moeder op wees. Tweede baantje. Ping! Een zuiver signaal.

En ja hoor, daar is ’ie: de telefoon.

Liam kijkt eerst verbaasd, dan opgelucht en dan… komt het moment:
“Moeders hebben altijd gelijk.”