Een trouwring waar 3 x “Yes” tegen werd gezegd. Eenmaal bij het huwelijk. Eenmaal toen hij gevonden werd. En eenmaal toen hij werd overhandigd bij de eigenaresse.

Een korte samenvatting van onderstaande verhaal, maar zeker het lezen waard, ondanks dat je nu al de uitkomst weet!

Soms belanden we op plekken waar je eerder een zonnige fotoshoot verwacht dan een duikactie… Zo ook deze keer aan de Bert Haanstrakade op IJburg, het jonge stukje Amsterdam dat de stad richting het IJmeer uitbreidt. IJburg is een moderne wijk, gebouwd op kunstmatige eilanden, waar de charme van water en architectuur samenkomen. Maar ook… waar af en toe iets kostbaars een duik neemt.

Zo kregen wij ’s ochtends vroeg een bericht van Samira:

“Help! Mijn gouden ring is in het water gevallen. Het is niet diep, locatie: IJburg. Kunnen jullie iets betekenen?”

Natuurlijk kunnen we dat. En als je ons al een beetje volgt, weet je dat we inmiddels een zwak hebben voor trouwringen. Allemaal met hun eigen verhaal, allemaal met een happy end. En daar gingen we weer voor!

We spraken af om 21:00 uur. Samira woont vierhoog en tijdens het wegmeppen van een irritante vlieg gleed haar ring—hop, zo de diepte in. Ze had het niet eens zien gebeuren, maar ja… water is geduldig, ringen zijn dat minder.

Dankzij de superlieve buurvrouw mochten we met onze duikuitrusting dwars door haar woonkamer naar het water.

Marja begon de missie met een stoere klim over de reling. Eerst zonder duikset, daarna in het water de uitrusting aan. Eerst zoeken op zicht, maar dat werd al snel troebel. Tijd voor ons geheime wapen: de metaaldetector. Die laat ons nooit in de steek.

Bijna een uur ploeteren later, in het donker komt er dan eindelijk een beloftevol signaal. Zeef erbij, pinpointer aan… en ja hoor, daar schittert ‘ie in het lamplicht: de gouden ring van Samira!

Langs de kant stijgt de spanning—en dan, YES! Marja komt boven water met de ring in de hand. Een juichmomentje, niet alleen voor Samira maar ook voor Marja, Danny, het team, want dit was een hele bevalling, wat een zoektocht.

Om niet weer de kademuur op te hoeven klauteren, zwemmen we als echte waterratten naar de botenhelling. Een stuk relaxter.

Aan de kant overhandigen we Samira haar ring. Wat een blijdschap, wat een opluchting. Alsof het sprookje compleet wordt.

En natuurlijk, bij het teruggeven van de ring, maken we een foto, een mooie avond met een gouden rand! Samira is heel blij, haar trouwring die gaat niet meer om. Deze krijgt een veilig plekje in huis waar ze er vaak naar gaat kijken.