Koude haven, warme koffie en een snelle vondst

Vandaag staat Den Helder op het programma. De dag ervoor kregen we een aanvraag via de website en we bellen meteen met Jan. Geen lang verhaal, geen gedoe: afspraak maken, tijd prikken en klaar. Zo hebben we het graag.

Keurig op tijd staan we bij eetcafé Tante Nel in de Jachthaven Willemsoord. Een plek met karakter, waar vroeger de marine het tempo bepaalde en tegenwoordig plezierboten, historie en horeca samenkomen. Willemsoord was ooit het kloppend hart van de Koninklijke Marine. Waar nu masten en sloepen liggen, werden vroeger schepen gebouwd en onderhouden. Dat er hier door de jaren heen van alles op de bodem is beland, verbaast niemand. We hebben er al eerder gedoken, dat verhaal lees je hier.

Op de afgesproken tijd… geen Jan. We lopen een rondje, kijken op de steigers en besluiten zijn schoonzus te bellen. Die neemt direct op, maar weet ook niet precies waar Jan ligt. Even rondvragen bij het eetcafé levert uiteindelijk de havenmeester op. Een man die zijn terrein kent. Zonder aarzelen loopt hij mee, opent een hek en wijst ons de boot van Jan aan.

Daar zit Jan. Heerlijk bij zijn kacheltje. Buiten is het ijzig koud en hij nodigt ons meteen uit om even op te warmen. Dat aanbod slaan we natuurlijk niet af. Met koude handen en warme verhalen praten we kort bij, maar de plicht roept.

Een duidelijke plons

Jan vertelt wat er gebeurd is. Hij wilde een vuilniszak over de reling op de steiger laten zakken. Simpele handeling, al duizend keer gedaan. Maar dit keer ging het mis. Zijn telefoon gleed uit zijn zak en verdween recht naar beneden. Gelukkig kan Jan exact aanwijzen waar het gebeurde. Dat scheelt enorm.

We bedanken hem voor de warmte en gaan aan de slag. Door de snijdende wind is het geen moment voor gezellig geklets. Opbouwen, controleren, lijn uitzetten en het plan nog één keer doorlopen. De afdaallijn in, rustig naar beneden… en bijna direct een signaal op de metaaldetector.

Na nog geen minuut duiken komt de duiker weer boven. In zijn hand: Jans telefoon, compleet met pasjes in het hoesje. Een vondst waar je blij van wordt.

Koffie, verhalen en een geruststellend belletje

Jan is zichtbaar opgelucht en vraagt ons nog even binnen om op te warmen. Met een warm bakkie koffie wisselen we verhalen uit. Over varen, over eerdere avonturen en over hoe snel iets simpels ineens spannend kan worden.

Op de terugweg krijgen we een telefoontje. Het is de schoonzus van Jan. Nieuwsgierig vraagt ze hoe het is afgelopen, want Jan is nog niet bereikbaar. Zijn telefoon moet de komende uren uit blijven. We kunnen haar geruststellen: alles is goed gekomen.

Ze vertelt hoe ze ons kent. Ze woont in Harlingen en vorig jaar doken we daar een telefoon op voor haar nichtje. Toen Jan binnenkwam met het verhaal over zijn verdwenen telefoon, wist ze meteen wat te doen: Recovery Divers bellen.

Meer verhalen uit havens en jachthavens lees je hier:
https://recoverydivers.nl/succesverhalen/

Een verhaal voor later

Voor ons was het een korte, efficiënte duik. Voor Jan een avontuur dat hij ongetwijfeld nog vaak zal vertellen. En precies dát maakt ons werk zo mooi.