Nachtduik naar een verloren telefoon aan de meent

We krijgen een e-mail via onze website. Geen locatie, wel een naam, een mailadres en één duidelijke boodschap:
“J’ai perdu mon téléphone dans l’eau.”

Dat is Frans voor: “Ik ben mijn telefoon in het water verloren.” En daar kunnen wij wat mee! Dus mailen we netjes terug: wat is er precies gebeurd… en nóg belangrijker: wáár? Gelukkig blijkt het bijna een thuiswedstrijd: Rotterdam, vlakbij Dudok, een plek met water dat al sinds de 19e eeuw dienstdoet als stille getuige van vallende voorwerpen, fietswrakken en nu dus ook smartphones.

We spreken af om 22:00 uur, maar zijn zoals altijd te vroeg: 21:30 uur staan we paraat. Dan komt er nog een mail binnen: “Hoe weten we dat jullie er zijn?”
Wij sturen terug: “We zijn er al.”
Klein detail… we stonden wel aan de verkeerde kant van de brug. Maar het water was er prachtig helder, we konden zo de bodem zien.

Aan de overkant staan Yanis en zijn vriendin ons al op te wachten. Ze wijzen precies aan waar de telefoon is gevallen: onder het houten, spekgladde vlonder. Ze zijn er zelf nog ingegaan, maar zonder succes. De twee zijn toeristen, slechts twee dagen in de stad, en rijden straks weer terug naar Amiens. Voor de stripboekkenners: dat ligt in de regio van Asterix en Obelix. Niet dat ze daar hun telefoons in het water lieten vallen, maar toch een leuk weetje.

Terug naar het Rotterdamse water: 8 graden, regen, donker. Maar hé – we staan een paar meter naast de vlonder lekker droog om te kleden. De rest van het team heeft de set al uit de auto gehaald. Yanis en zijn vriendin hebben inmiddels door dat wij vanavond de laatste attractie van Rotterdam zijn, dus laten we dat maar goed afsluiten.

Set opbouwen, droogpak aan, communicatielijnen uitrollen, alles aansluiten… klaar voor de duik. Zodra we de trap in het water zetten, zien we dat we zicht tot aan de bodem hebben. De metaaldetector mag even pauze nemen.

Duiker gaat het water in. Laatste check. En daar gaan we.

Een paar seconden later klinkt het via de communicatie:
“Duiker op de bodem, telefoon al gevonden, duiker komt op.”

Dat was snel. Héél snel. Maar dat is het luxevoordeel van duiken met uitstekend zicht, komt bijna nooit voor, maar we genieten ervan als het gebeurt.

Yanis en zijn vriendin kunnen opgelucht ademhalen. Ze stappen diezelfde avond nog in de auto voor de vier uur durende rit terug naar Frankrijk, mét telefoon. Wij ruimen op en staan een kwartier later weer thuis.
Mission accomplished! Of op zijn frans: Mission accomplie !

Wil je meer van dit soort verhalen lezen? Kijk dan eens bij onze andere avonturen.