Een telefoontje van opa en een grote plons

Dit keer geen appje midden in de nacht of een paniekerige voicemail, maar een telefoontje van opa. Rustig, maar duidelijk bezorgd.
“Mijn kleinzoon heeft zijn nieuwe iPhone 17 in het water laten vallen. Kunnen jullie hem opduiken en zo ja, hoe gaat dat dan?”

We nemen rustig de tijd om alle vragen te beantwoorden. Hoe werkt zo’n duik? Is het veilig? Hoe groot is de kans dat de telefoon nog wordt gevonden? Opa belt eerst zijn dochter om te vertellen dat wij Mike kunnen helpen en om de exacte locatie door te geven. Niet veel later staat de afspraak vast en zijn wij onderweg naar Numansdorp. Meer eerst een duik in Nieuwegein.

Met broodjes, snoep en goede moed

Zoals altijd begint een goede duik met een goede voorbereiding. En daar hoort ook een korte tussenstop bij. Een lekker broodje, een zakje snoep voor onderweg, want het is nog een aardig ritje. Kleine tradities houden het leven én het duiken aangenaam.

Bij aankomst staat de familie al klaar. Opa, oma, mams en natuurlijk Mike zelf, de hoofdrolspeler van dit verhaal. Al snel krijgen we te horen wat er is gebeurd.

Een bruggetje met geschiedenis

De dag ervoor was de familie op bezoek bij een verjaardagsfeest. De kinderen hingen buiten rond, zoals dat al generaties lang gebeurt bij bruggetjes en waterkanten. Bruggen zijn in Nederland al eeuwenlang ontmoetingsplekken: om over te steken, te kijken, te kletsen… en blijkbaar ook om steentjes te gooien.

Mike was enthousiast. Té enthousiast. Hij gooide zo hard dat zijn telefoon uit zijn zak schoot. Met een grote boog en een harde plons zag hij zijn zelf bij elkaar gespaarde iPhone in het water verdwijnen.
Wat een pech.

Maar gelukkig wisten ze ons te vinden en zo staan we nu samen aan de waterkant in Numansdorp.

Vragen, vissen en volle aandacht

Tijdens het opbouwen heeft Mike het hoogste woord.
“Kunnen we iets zien?
Zwemmen er vissen?
Hoe weet je waar hij ligt?”

De nieuwsgierigheid is aanstekelijk, maar we laten ons niet afleiden. Marja maakt zich klaar voor de duik. Via de ladder gaat ze het water in. Dicht langs de kant is het ondiep, maar iets verder, zo’n drie meter uit de oever, wordt het toch al snel twee meter diep.

“Iets meer naar rechts”

Als een volleerd teamlid geeft Mike aanwijzingen vanaf de kant.
“Iets meer naar rechts.”
“En iets meer naar achter.”

Hij is opvallend stellig.

De volwassenen kijken elkaar even aan. Zó ver? Uit een jaszak? Dat lijkt bijna onmogelijk. Maar één ding is zeker: Mike heeft het zien gebeuren. En dát telt.

Marja volgt zijn aanwijzingen. En dan…
Binnen twee minuten is ze alweer boven water.

Twee armen in de lucht

De beloning laat niet op zich wachten. Gejuich, brede glimlachen en twee armen in de lucht.
Mike had helemaal gelijk.

Een verloren telefoon, een korte duik en een blije familie aan de waterkant. En precies dát maakt dit werk zo mooi.