Het is prachtig weer en dat betekent: drukte bij Recovery Divers. De aanvragen stromen binnen, de telefoons staan roodgloeiend en het is hollen, rennen, duiken voor ons team. Duikers inplannen, vergunningen regelen, verhalen schrijven — alles tegelijk.

Ik kom nét uit het water in Bruinisse, lees dat avontuur hier, ben nog bezig met een ander verhaal (over de Leidsegracht, ook de moeite waard als er een mailtje binnenkomt van Jur:

“Ik heb zojuist het horloge van mijn opa in het water laten vallen, in de jachthaven. Het is een erfstuk. In Aalsmeer.”

Bam. Kort en duidelijk. Gelukkig staat zijn telefoonnummer erbij, dus we bellen direct. Aan de andere kant van de lijn zit een man in paniek. En dat begrijpen we.

Jur vertelt:
Zijn opa overleed 25 jaar geleden. Twee jaar terug, bij het opruimen van oma’s huis, kwam opa’s horloge achter een kast vandaan. Een familiestuk met een verhaal. Jur wilde het dolgraag hhebben, maar het ging eerst naar zijn vader. Pas een maand geleden kreeg hij het horloge van zijn vader cadeau. Na een opknapbeurt bij de juwelier droeg hij het vol trots. Tot vandaag.

Bij het wegduwen van zijn boot schoot het horloge van zijn pols, zo de haven in. Samen met zijn buurman stond hij 40 minuten met zijn voeten in de modder te graaien. Tevergeefs. Koud en verslagen gaf hij het op. Maar toen vond hij ons op internet, want Google is je vriend.

Nog geen uur later staan wij bij Jachthaven Dragt in Aalsmeer.
Leuk weetje: De familie Dragt begon hier rond 1889 met een simpel roeibootje. Eerst voor het lappen van ramen, maar toen vroegen mensen of ze dat bootje even mochten lenen om te vissen. En zo ontstond, heel toevallig, de jachthaven. Hoe toepasselijk dat wij nu, ruim 130 jaar later, hier duiken naar een ander soort ‘vangst’.

Het water is donkerbruin en modderig, maar gelukkig weet onze metaaldetector daar wel raad mee. We bouwen de set op, droogpak aan, check en plons — het vaste ritueel.

Jur wijst de plek aan en we gaan aan de slag. Eerst vinden we een blikje, een oude bout en zelfs een verloren lantaarn. Maar geen horloge. Tijd om de detector wat gevoeliger te zetten.

En ja hoor. 20 minuten later, op ruim 25 centimeter diep, horen we een strak signaal.
Daar is ‘ie!

We halen het horloge boven water. Modderig, maar nog heel.
Jur heeft tranen in zijn ogen. Zelfs zijn buurman is even stil. Wat een opluchting. Wat een blijdschap. En wat een mooi moment.

Nog diezelfde middag laat Jur een ander bandje op het horloge zetten. Hij blijft het dragen, met nóg meer trots dan voorheen. Want dit erfstuk heeft er weer een bijzonder hoofdstuk bij gekregen.