Een oproep via de botenwacht: er ligt iemand in Delft met iets in de schroef. Dat klinkt niet best – een boot zonder schroefvrijheid is als een fiets zonder ketting.

Het is al 21.00 uur wanneer we in Delft aankomen. Gelukkig mogen we, dankzij een tip van de brugwachter bij eerdere duiken, de auto gewoon parkeren op de brede stoep van de brug. Ideaal, want zo kunnen we alle spullen snel en makkelijk naar de steiger brengen.

Delft is niet zomaar een stad om in te duiken. De grachten hier dateren uit de 13e eeuw en dienden ooit als verdedigingslinie én handelsroute. Tegenwoordig dobberen er vooral plezierboten, maar soms – zoals vandaag – zorgen de grachten voor wat onverwachte problemen.

De eigenaar van de boot vertelt dat hij al bij vertrek uit Rotterdam merkte dat er iets mis was. Op één motor wist hij nog net Delft te bereiken, waarna hij de hulp inschakelde. Aan Marja de taak om te kijken of ze de boosdoener uit de schroef kan bevrijden.

Nog geen minuut onder water en ze heeft de schuldige al in handen: een groot stuk plastic. Het is duidelijk dat de motor meteen is uitgezet, want het plastic zit gelukkig niet muurvast. Voorzichtig wikkelt Marja het materiaal los – eerst rond het ene blad, dan het andere, en uiteindelijk van de as. Na vijf minuten komt ze boven water met het plastic in haar handen.

Voor de zekerheid duikt ze nog één keer naar beneden. Even checken of er geen beschadigingen zijn, want dat hoort standaard bij deze hulp. Bij bovenkomst kan ze gelukkig melden: “U kunt weer varen.”

En zo is er weer een boot gered, een stukje plastic minder in de Delftse gracht, en een opgeluchte schipper die zijn reis kan vervolgen.