Een Poolse plons bij de Prins Hendrikkade
Het begint allemaal met een rinkelende telefoon en de stem van Aleksandra, zij klinkt behoorlijk bezorgd want haar tante heeft net haar telefoon in het troebele water laten vallen bij de Prins Hendrikkade in Amsterdam. Of we kunnen helpen, vragen ze ons met enige hoop in de stem, en uiteraard kunnen we dat. Deze specifieke locatie is voor ons inmiddels geen onbekende plek meer, we kunnen er bijna met onze ogen dicht naar de bodem zakken. Met grote regelmaat gaat het daar namelijk flink mis, vooral bij de vele toeristen die in en uit de rondvaartboten stappen en in hun enthousiasme nog wel eens wat kostbaars uit hun handen of zakken laten glippen. Alleen hebben we vandaag wel te maken met een toerist, maar kwam er dit keer geen rondvaartboot aan te pas.

Een aantal van die eerdere verhalen over onze avonturen op deze plek lees je trouwens hier.

De Prins Hendrikkade
De Prins Hendrikkade is een historische kade die vroeger fungeerde als de belangrijkste voordeur van Amsterdam, lang voordat het Centraal Station het zicht op het IJ blokkeerde. In de zeventiende eeuw krioelde het hier van de zeelieden en kooplieden van de VOC die vanaf deze kade de wijde wereld in trokken om handel te drijven. Vandaag de dag is de straat vernoemd naar Prins Hendrik, de echtgenoot van Koningin Wilhelmina, en het blijft een bruisend knooppunt waar de eeuwenoude geschiedenis en de moderne stroom toeristen elkaar ontmoeten. Dit stukje Amsterdam heeft in de loop der eeuwen ontelbare schatten en verhalen in de diepte zien verdwijnen, wat het voor ons de perfecte plek maakt voor een moderne schatzoektocht.

Vakantie naar Nederland
Aleksandra had haar tante Beata en haar gezin uitgenodigd om helemaal vanuit Polen naar Nederland te komen voor een gezellig bezoek. Als je dan in Nederland bent, dan mag een middagje struinen door onze prachtige hoofdstad Amsterdam natuurlijk niet ontbreken op het programma. Na een flinke wandeling langs de grachten en door de drukke straatjes besluiten ze om even heerlijk uit te rusten op de steigers bij de rondvaartboten. Ze zitten aanvankelijk midden op de steiger, lekker veilig dachten ze zelf nog, tot Aleksandra voorstelde om gezellig op de rand van de steiger te gaan zitten om van het uitzicht over het water te genieten. Beata is een voorzichtige dame en omdat ze bang is haar telefoon te verliezen, bergt ze hem eerst goed op in haar jaszak. Ze wil immers geen enkel risico lopen met haar kostbare bezit tijdens dit uitstapje.

Plons
Alleen gaat het op het moment van gaan zitten toch op een bijna knullige manier mis, want precies toen ze wilde gaan zitten, duwde ze met haar been de telefoon ongemerkt omhoog in haar jaszak. Je begrijpt het natuurlijk al, met een flinke plons ziet ze haar toestel een seconde later in het koude water verdwijnen. Aleksandra gaat direct op zoek naar hulp in de buurt, maar bijna iedereen die ze aanspreekt vertelt haar hetzelfde sombere verhaal, die telefoon is verloren en die vind je echt nooit meer terug in die diepe modderpoel. Gelukkig biedt Google zoals vaker uitkomst en zo staan wij even later, vroeg in de avond op de steiger van de Prins Hendrikkade. We komen aan met onze bus vol apparatuur en trekken direct de aandacht van de voorbijgangers.

Vlooienmarkt
Na de eerste kennismaking en het aanhoren van het emotionele verhaal van Beata, volgt het ritueel van het opbouwen van de duikset, het aantrekken van de droogpakken en het zorgvuldig uitrollen van de communicatie lijnen. Het lijkt wel een kleine vlooienmarkt daar op de steiger, overal staan kisten, liggen er zakken en zie je felle kleurtjes van onze uitrusting, het is een gezellige maar vooral zeer georganiseerde bende. Niet veel later ligt Marja in het water, natuurlijk volledig ondersteund door de rest van het duikteam dat alles nauwlettend in de gaten houdt vanaf de kant. Binnen de kortste keren zakt Marja af naar de bodem, want daar moeten we uiteindelijk zijn om de smartphone te kunnen vinden.

Bij de lamp
Daar op de bodem aangekomen hoeft ze eigenlijk geen seconde te zoeken, want de telefoon ligt direct te glimmen onder de felle lamp die aan de afdaallijn naar beneden hangt. Het is dus slechts een simpele kwestie van het toestel oprapen en weer rustig terug naar boven zwemmen. Soms zit het in dit vak gewoon ontzettend mee en hebben we het geluk aan onze zijde, wat natuurlijk fantastisch is voor de eigenaar. Eenmaal boven is de beloning werkelijk groot en worden we overladen met enthousiaste geluiden, gedans en luid gejuich op de kade, wat het altijd weer een bijzonder moment maakt. Als je dan ook nog van een dolgelukkige Beata te horen krijgt; “you are my angel from heaven”, dan weten we direct weer waarom we dit werk zo ontzettend leuk vinden om te doen.