Telefoon gered bij woonboot

Debora woont op een prachtige woonboot in Tiel, bereikbaar via een lange loopbrug. Een idyllisch plekje, tot het die ochtend misging. Een gladde houten plaat zorgde ervoor dat Debora onderuit schoof en natuurlijk viel de telefoon precies op het verkeerde moment uit haar hand. Ze zag hem nog nét verdwijnen in het donkere water. Pechdag.

Maar Debora is geen opgever. Stoer trekt ze een waadpak aan en gaat zelf het water in, terwijl haar moeder vanaf de kant de wacht houdt. Heel verstandig. Alleen… het water blijkt ijzig koud, en na een minuut houdt Debora het voor gezien. De volgende poging: een magneet. Maar ja, met een Samsung schiet dat niet echt op, moderne telefoons bevatten vrijwel geen magnetisch metaal meer.

Optie drie: Recovery Divers bellen.
En zo staan we vroeg in de middag in Tiel. De opdracht: zoek een woonboot met een witte auto ervoor. Klinkt simpel, totdat blijkt dat er meerdere witte auto’s bij meerdere woonboten staan. We bellen Debora, krijgen netjes antwoord… en staan alsnog bij de verkeerde woonboot.

Gelukkig helpt de buurt mee. “Debora? Die woont in die hoge woonboot!” zegt een vriendelijke bewoonster. Top, nu nog binnenkomen. Een stevige schutting met slot houdt ons eerst nog tegen, maar na een tweede telefoontje komt Debora met de sleutel en staan we eindelijk op de juiste plek.

We bespreken het plan: waar is de telefoon gevallen, waar kunnen we erin en, iets lastiger vandaag, waar kunnen we eruit?
Debora heeft een oplossing: een paar woonboten verder ligt een vlot met een zwemtrap. Ze vraagt het aan de buurman en we het vlot mogen gebruiken. Perfect… althans, dat denken we.

We gaan te water. Het zicht is slecht, de bodem ligt vol met spullen die in jaren tijd in het water zijn beland en de metaaldetector heeft er zijn handen vol aan. Maar een volhouder wint, en na zo’n twintig minuten komt de telefoon boven… werkend! De opgeluchte blik van Debora is onbetaalbaar.

Dan de verrassing: op het vlot blijkt de zwemtrap er niet te hangen. “Die hangt alleen in de zomer,” vertelt de buurman.
Improviseren dus.

We zwemmen naar de dijk, trekken daar voorzichtig de vinnen uit en klauteren al vasthoudend aan de loopbrug omhoog. Via een opening onder de reling komen we bij een stenen trap, met een paar extra helpende handen van de buurman.

Uiteindelijk staan we weer veilig op het droge, missie geslaagd. Debora haar telefoon terug en wij een avontuur rijker.