Een mooie rit met een nat randje

We hebben een mooie rit in het vooruitzicht. Bestemming: Harlingen. Locatie: de Zoutsloot. Een grachtje midden in het historische centrum van deze Friese havenstad, waar scheepvaart en zoutwinning eeuwenlang het straatbeeld bepaalden. De Zoutsloot dankt haar naam aan de opslag en handel van zout, vroeger onmisbaar voor visserij en conservering. Vandaag de dag is het vooral een sfeervolle plek, omringd door karakteristieke panden en stille getuigen van een rijk maritiem verleden.

Michael parkeerde zijn auto langs de gracht. Bij het uitstappen gebeurde het onvermijdelijke moment waar iedere smartphone-eigenaar licht ongemakkelijk van wordt: hij was zijn telefoon héél even vergeten. Met een perfecte boog, waar menig atleet jaloers op zou zijn, verdween het toestel rechtstreeks de gracht in.

Eerst zelf proberen (uiteraard)

Zoals dat gaat, werd er eerst zelf actie ondernomen. Samen met vrienden ging Michael aan de slag met een schepnet en een hark. De gracht werd fanatiek bewerkt, maar zonder resultaat. De bodem van oude grachten is zelden vlak en overzichtelijk; keien, slib en eeuwen aan geschiedenis maken het zoeken lastig. De telefoon liet zich niet zien.

Gelukkig was daar moeders. Zij wist raad. Ze had eerder berichten gelezen in de plaatselijke krant over succesvolle zoekacties en pakte de telefoon, een andere, dit keer, om Recovery Divers te bellen. De afspraak was snel gemaakt.

Vroeg aan de Zoutsloot

Zo staan we ’s ochtends vroeg in Harlingen. De stad is nog rustig, het water glad en de Zoutsloot oogt bijna onschuldig. We bekijken de locatie: een trapje is aanwezig, het water is niet diep en alles wijst erop dat dit een snelle actie gaat worden. We hebben er zin in.

Toch loopt het anders.

Zoeken in een gracht vol geschiedenis

De eerste zoektocht gebeurt op de tast. Geen resultaat. Dat is niet ongebruikelijk in dit soort grachten. Historisch gezien zijn dit plekken waar jarenlang afval, ballaststenen en ander materiaal zijn achtergebleven. Vervolgens zetten we de metaaldetector in. Ook die blijft stil.

Dan komt de onvermijdelijke vraag:
“Weet je zeker dat dit de plek is?”

Michael twijfelt even. Hij weet het bijna zeker… maar helemaal?

Uitbreiden en bingo

We besluiten het zoekgebied uit te breiden. Iets verder van de oorspronkelijke plek, voorbij de lijn waar iedereen dacht dat de telefoon moest liggen, krijgen we ineens een mooi, helder signaal. Dat klinkt als muziek in de oren.

Tussen de keien, ooit gebruikt voor kadeversteviging, wordt voorzichtig gezocht. En daar komt Marja weer boven, met de telefoon stevig in haar hand.

Bingo.

Opluchting en warme auto’s

De telefoon wordt dankbaar en met lichte verbazing in ontvangst genomen. Dat hij zó ver weg lag, had niemand verwacht. Nog mooier: hij doet het nog. Altijd een moment van opluchting, ook al weten we inmiddels wat moderne telefoons kunnen hebben.

Nog snel een fotootje, spullen opruimen en dan weer richting de warme auto. Harlingen laat ons achter met een tevreden gevoel en weer een verhaal voor het archief.
Meer duiken in deze regio? Die vind je hier.