Telefoonbij het Makelaarsbruggetje aan Oudezijds Voorburgwal

Het is weer zover: telefoon overboord!
We worden gebeld door Riquelle. Haar telefoon is in het water gevallen aan de Oudezijds Voorburgwal in Amsterdam. Geen onbekend terrein voor ons – we hebben daar al vaker natte avonturen beleefd. Die lees je hier.

De plek van het ongeluk: bij het Makelaarsbruggetje.
En ja, dat bruggetje heeft geschiedenis!

Het Makelaarsbruggetje – officieel “Brug 105” – De brug dateert uit 1893 toen tabaksmakelaar Frederik (Frits) Olie hier op eigen initiatief een brug liet bouwen. Hij wilde een kortere route tussen de kantoren van tabakshandelaren staande aan de oneven zijde van de Oudezijds Voorburgwal en de tabaksveiling, dan gehouden in Frascati aan de Nes (de Sint Barberenstraat leidt naar de Nes).

Olie en zijn collegae moesten zelf de brug betalen, onderhouden en vrijhouden voor voetverkeer. Ze betaalden verder jaarlijks huur aan de gemeente Amsterdam voor het in gebruik hebben van de grond en het wateroppervlak waar de pijlers in stonden. De brug kreeg een apart uiterlijk; ze ligt relatief hoog boven het water omdat er ten tijde van de aanleg nog scheepvaartverkeer onderdoor moest kunnen.

Tegelijkertijd liggen hier de walkanten vrij laag, daarom kreeg de brug aan beide zijden een aantal traptreden. De gemeente nam de brug in 1907 over van de tabakshandelaar. De naam verwijst naar het gilde van makelaars dat vroeger in de buurt zat. Het bruggetje is klein, charmant en – zoals Riquelle ontdekte – perfect voor een telefoon om tussen de treden door te verdwijnen…

We spreken af voor de volgende avond om 21:00. Vergunningen en toestemmingen? ✔️ Geregeld.
Team Marja gaat op pad!

Zondagavond zat Riquelle ontspannen op het trappetje van het Makelaarsbruggetje. Maar toen ze wilde opstaan, gleed haar telefoon tussen de treden zo het water in. De kans dat de telefoon het nog doet? Klein, want er zitten barsten in het scherm. Maar de simkaart – met al haar contacten– wil ze dolgraag terug.

Op maandagavond zijn wij keurig op tijd op locatie. Ook Riquelle is er en wijst zonder aarzelen de exacte plek aan.

Marja gaat het water in, schuift langs de kademuur, duikt onder de trap…
En komt bijna direct weer boven. Met… jawel, de telefoon!

Een duik van nog geen minuut. Supersnel resultaat!

Op de kade laat Riquelle duidelijk merken hoe blij ze is –

“Ik ben zó blij… echt zó blij!”

roept ze minstens drie keer achter elkaar.

Na een droogadvies (letterlijk), een dikke knuffel én nét op tijd voor de regenbui nemen we afscheid.