We staan vandaag ruim voor de afgesproken tijd op de kade in het prachtige Leiden, de stad waar we inmiddels bijna elke klinker en elke waterplant bij naam kennen. Het zonnetje schijnt op de gracht en we hebben een afspraak met Fleur, die haar telefoon een onvrijwillige duikles heeft gegeven bij het bekende café Einstein. Omdat we hier met grote regelmaat komen en de bodemgesteldheid onder de gezellige terrasjes inmiddels kunnen dromen, besluiten we direct onze set op te bouwen.

We weten namelijk precies wat we nodig hebben voor deze specifieke locatie, of het nu gaat om een verloren trouwring of een moderne smartphone. Hoe vaak we inmiddels al bij Einstein in Leiden hebben gedoken kun je hier bekijken , terwijl een overzicht van al onze avonturen in deze sleutelstad te vinden is via deze link, want van telefoon tot trouwring, we duiken het werkelijk allemaal op in de Leidse wateren.

Leiden is een stad van sleutels en water, met meer dan achtentwintig kilometer aan grachten en bijna negentig bruggen die het historische centrum doorkruisen. De plek waar we nu staan, vlakbij de Nieuwe Rijn, vormt al eeuwenlang het kloppende hart van de handel en het bruisende studentenleven. Dit specifieke gebied was vroeger een drukke verzamelplek voor marktkramen waar alles van vis tot boter werd verkocht, terwijl schepen hun goederen vanuit het hele land aanvoerden. Einstein zelf is gevestigd in een monumentaal pand, wat de rijke architectonische geschiedenis van deze oude universiteitsstad prachtig weerspiegelt. Het water onder ons bewaart vele geheimen uit het verleden, van oude Goudse kleipijpen tot verloren aardewerk uit de Gouden Eeuw dat diep in de modder verborgen ligt.

Zelfs in de schaduw van de indrukwekkende Hooglandse Kerk vindt moderne technologie zoals een smartphone tegenwoordig zijn weg naar de bodem. We voelen ons hier vaak een soort onderwaterarcheologen, al zoeken we vandaag naar iets dat een stuk recenter is verloren. Het is een locatie waar de geschiedenis en het moderne leven letterlijk met elkaar in botsing komen aan de rand van de kade.

Als we helemaal klaar staan met onze uitrusting en de zware duikflessen op de rug, zien we dat de afgesproken tijd inmiddels is verstreken. Er is echter nog steeds geen spoor van Fleur te bekennen bij de gracht. Marja besluit om in haar opvallende droogpak even polshogte te gaan nemen bij het personeel van Einstein. Dat levert natuurlijk een komisch plaatje op, een volledig uitgeruste duiker die tussen de borrelende gasten door naar binnen wandelt, maar het personeel weet helaas nog niets van een verloren telefoon.

We besluiten dan maar even het telefoonnummer te bellen waarmee de aanvraag is gedaan, wat een goede zet blijkt te zijn. Het blijkt de vriendin van Fleur te zijn die eerder die dag ook aanwezig was bij de gracht, maar zij bevindt zich inmiddels alweer in Rotterdam. “Ik snap er niets van dat ze er niet is” krijgen we te horen via de krakende verbinding. We besluiten dan toch nog maar even geduldig te wachten in de hoop dat de vergadering waar Fleur waarschijnlijk in zit snel afgelopen is. Na bijna tien minuten zien we eindelijk iemand met een flinke vaart aan komen hollen over de kinderkopjes langs de gracht. Het is Fleur, die buiten adem en vol verontschuldigingen voor onze neus stopt: “ Ik was in een vergadering en de tijd vergeten. Tot iemand zei; Fleur je moet weg hoor anders kom je te laat. “

Wij zijn er natuurlijk allang klaar voor en Fleur mag direct de exacte plek aanwijzen waar haar telefoon van het tafeltje is geglipt. Terwijl de gasten op het drukke terras hun drankjes even laten staan om ons nieuwsgierig gade te slaan, lopen we naar het bewuste tafeltje aan de waterkant. De meegebrachte afdaallijn wordt stevig bevestigd aan de kade en nu zijn we er echt helemaal klaar voor om de sprong in het diepe te wagen.

Bij het karakteristieke stenen trappetje, dat zo mooi is ingemetseld in de oude kade, gaan we voorzichtig het water in. Marja zwemt rustig naar de afdaallijn terwijl het publiek boven op de kade inmiddels flink is gegroeid. Ze bevestigt de communicatielijn en zakt langzaam af naar de donkere bodem van de gracht. Systematisch begint Marja de bodem af te zoeken op de tast, aangezien het zicht in de Leidse grachten vaak flink te wensen overlaat.

De metaaldetector staat wel paraat op de kade, maar op deze specifieke locatie met veel oud ijzerwerk in de buurt is dat niet altijd de beste optie. Het apparaat blijkt ook helemaal niet nodig te zijn voor dit succesverhaal. Na slechts een paar minuten komt Marja alweer boven, triomfantelijk zwaaiend met een glimmende en nog werkende telefoon. De smartphone wordt door een dolblije Fleur in ontvangst genomen, die haar geluk niet op kan nu al haar foto’s en contacten zijn gered.

Eenmaal weer terug bij de auto worden we uitgebreid bedankt, zowel voor het succesvolle duiken als voor het geduldige wachten op de kade. Fleur gaat met een grote glimlach terug naar huis en wij laden de spullen weer in op weg naar de volgende afspraak ergens anders in het land. De avond is namelijk nog lang ….