Telefoon verdwenen bij fietsbrug, snel terug

Een gladde start van de dag

Het begint met een telefoontje van Shoeraja.
“Hoi, jullie duiken toch spullen op? Mijn telefoon is in de sloot gevallen. Kunnen jullie helpen?”

Dat kunnen we. En dat doen we ook.

Eerder die ochtend was Shoeraja onderweg naar haar werk. Bij het fietsbruggetje, gelegen bij de gondel in Lelystad, wilde ze rustig oversteken. Maar winterse gladheid dacht daar anders over. Ze maakte een flinke schuiver en terwijl zij zichzelf overeind probeerde te hijsen, gleed haar telefoon uit de stuurhouder. Zonder pardon schoof die van het bruggetje… het water in.

Een paar seconden stilte. En toen het besef: dit wordt zoeken.

Water waar ooit zee lag

De plek is bijzonder, al sta je daar misschien niet meteen bij stil. Lelystad ligt midden in Flevoland, land dat nog geen honderd jaar geleden simpelweg zee was. Waar nu sloten, bruggetjes en fietspaden liggen, klotste ooit het water van de Zuiderzee. Het landschap is strak aangelegd, maar onder water blijft het verrassend grillig. Oude kleilagen, kuilen en hoogteverschillen maken zoeken hier altijd nét iets spannender.

Na het kennismaken wijst Shoeraja precies aan waar de telefoon het water in ging. Voor de zekerheid peilen we eerst de diepte. Het lijkt overzichtelijk. Ondiep genoeg om zonder duikset te beginnen. Unaniem besluit: we proberen het eerst zo.

Toch niet zo simpel

Maar water laat zich niet altijd lezen vanaf de kant.
Na een kwartier zoeken is er nog geen telefoon gevonden. De bodem blijkt verraderlijk. De ene stap sta je op één meter, een pas verder zakt het ineens weg naar anderhalve meter. De structuur is ongelijk, het zicht onder water minimaal.

Dan nemen we alsnog het besluit: duikset aan.

Een goede keuze, zo blijkt.

Shoeraja dacht dat haar telefoon links van de lijn zou liggen. Daar krijgen we echter geen enkel signaal. Rechts van de lijn gebeurt iets anders. Daar pakt Marja wél een signaal op. Alleen… precies daar is het dieper.

Setje op, klus geklaard

Met het setje op de rug gaat Marja opnieuw te water. Nu systematisch, rustig en gecontroleerd. Binnen vijf minuten is het raak. Ze komt boven met een iPhone in haar hand.

En dan het moment waar iedereen op wacht.
“Hij doet het nog.”

Ongeloof. Blijdschap. Opluchting.

Voor ons inmiddels bekend terrein, moderne telefoons kunnen verrassend veel hebben, maar voor de eigenaar blijft het altijd spannend.

Foto, dankwoord en door

We maken nog een leuke foto aan de waterkant. Het aanbod voor koffie slaan we vriendelijk af. Hoe verleidelijk ook, er wacht nog een volgende klus.

Shoeraja blijft achter met haar telefoon, een grote glimlach en een verhaal dat waarschijnlijk nog vaak verteld gaat worden. En wij? Wij stappen weer in de auto. Op naar het volgende avontuur, ergens boven water… of er net onder.