Een appje, een brug en een gure avond

Het is eind van de ochtend als we een appje ontvangen van Meeke:
“Mijn telefoon is in de gracht gevallen. Kunnen jullie helpen?”

Bijna direct bellen we terug. Natuurlijk kunnen we helpen. Alleen niet meteen. Midden op de dag een volledig team optrommelen lukt niet altijd. We leggen uit dat het voor de telefoon weinig uitmaakt of hij er een paar uur langer ligt. Water is water, tijd is tijd. We spreken af voor half acht ’s avonds, aan de Maresingel.

Dat is een plek waar we de weg inmiddels wel kennen. Sterker nog, we kunnen er bijna met onze ogen dicht naartoe rijden. Leiden komt vaker voorbij in onze verhalen. Wie nieuwsgierig is, kan ze hier teruglezen.

Een singel met geschiedenis

De Maresingel maakt deel uit van de historische noordelijke singelstructuur van Leiden. Ooit aangelegd als onderdeel van de middeleeuwse verdedigingswerken, verbond deze singel het Galgewater met de Haven. Eeuwenlang vormde dit water een beschermende ring rond de stad én een levensader voor de lakennijverheid, waar Leiden wereldwijd bekend mee werd. Tegenwoordig is het vooral een rustige plek met bruggen, woonhuizen en, zo blijkt maar weer, af en toe een verloren telefoon.

Vrienden, uitleg en een kort overleg

Als we aankomen staat Meeke al te wachten, samen met een groep vrienden. De sfeer is goed, maar ook een tikje gespannen. Logisch, want ergens daar beneden ligt haar telefoon.

We vragen rustig hoe het gebeurd is en vooral: waar precies. Vanaf welke plek op de brug, links of rechts, leuning of rand? Het team overlegt kort. Waar gaan we erin? Waar komen we eruit? Hoe ziet het zoekprofiel eruit? Vandaag houden we het overleg bewust kort.

Het is koud. Over het water staat een gure wind die recht door je kleding snijdt. Geen avond om gezellig lang stil te staan.

Snel opbouwen, warm blijven

Tijdens het opbouwen merken we hoe fris het is. Iedereen werkt stevig door. Niet alleen om warm te blijven, maar ook omdat we de actie zo kort mogelijk willen houden. De duiker moet zo warm mogelijk het water in.

Ongeveer twintig meter vanaf de plek waar de telefoon van de brug is gevallen gaat Marja te water. In een rustig tempo peddelt ze richting de afdaallijn. Daar aangekomen zakt ze direct af naar de bodem van de singel.

Fietsen, fietsen en nog meer fietsen

Eenmaal beneden blijkt al snel dat de metaaldetector hier weinig plezier gaat geven. De bodem ligt vol fietsen. Oude frames, wielen, kettingen, allemaal perfecte stoorzenders. Met zoveel metaal om je heen is een detector meer last dan hulp.

De metaaldetector afgeven is hier geen optie, dus gaat Marja verder op de tast, met in één hand nog steeds de detector. Rustig, systematisch, centimeter voor centimeter.

Na een kwartier zoeken kan ze opgelucht ademhalen. Bingo. Een telefoon.

Gejuich aan de kant

Eenmaal boven klinkt er gejuich vanaf de kant. En dan het mooiste moment: het scherm springt aan. Gewoon. Alsof hij niet in koud singelwater heeft gelegen.

Voor ons is het geen verrassing. We weten wat moderne telefoons aankunnen. Maar voor de eigenaar blijft het altijd spannend. Eerst zien, dan geloven.

Meeke wilde niet op de foto, helemaal prima natuurlijk. Dus was Marja vandaag ons fotomodel. Nat pak, grote glimlach en weer een geslaagde duikactie in Leiden.