Van rugzak naar bodem: telefoon snel boven

Het is zo’n telefoontje dat we bij Recovery Divers vaker krijgen: kort, duidelijk en met een lichte ondertoon van spanning. Ingeborgh belt. “Hoi, ik heb mijn telefoon verloren aan de steiger van de Binnenhaven, op het Marine terrein. Kunnen jullie die voor mij opduiken?”
Lang hoefden we niet te overleggen. Een afspraak is snel gemaakt, maar wel voor later die dag. Ingeborgh heeft namelijk eerst nog een missie te volbrengen: haar roeiteam in de steek laten is geen optie.

Tijdens het wisselen van plek in de boot glipte de telefoon uit haar rugzak. Eén onhandige beweging, een kleine zwaai… en weg was ’ie. Het roeiteam doet nog een dappere poging met een roeispaan, geholpen door een oplettende voorbijganger. Maar het water is nét te diep. Zelf het water in gaan? Met deze temperaturen geen goed idee. Gelukkig denkt dochterlief praktisch: “Waarom bellen we Recovery Divers niet?”

De steiger waar dit gebeurt ligt aan de Binnenhaven, onderdeel van een gebied met een lange maritieme geschiedenis. Al eeuwenlang is dit een plek waar schepen aanleggen, goederen worden overgeslagen en waar gewerkt wordt op en rond het water. Vroeger waren het touwen, vaten en gereedschap die hier het water in verdwenen, tegenwoordig zijn het vooral telefoons, sleutels en zonnebrillen. De bodem vertelt hier zijn eigen verhaal.

Spanning op de steiger

Na afloop van de vaartocht staat Ingeborgh ons al op te wachten, samen met een andere roeister. De telefoon is nodig voor haar werk, dus de hoop is duidelijk voelbaar aanwezig. Als onze assistent arriveert, brengen we alle spullen naar de steiger. Ondertussen krijgen we de bekende vragen: hoe vaak doen jullie dit, wat is de kans dat hij gevonden wordt, en hoe diep is het eigenlijk?

Terwijl de nieuwsgierigheid groeit, blijven wij doen wat we altijd doen. Geconcentreerd werken. Uitrusting klaarleggen, laatste checks en het plan nog één keer doornemen. Binnen no time ligt de duiker in het water, metaaldetector in de hand, langzaam afzakkend naar de bodem.

Vrijwel direct klinkt het eerste signaal. Hoopvol? Ja. Maar helaas: een zonnebril. Die laten we liggen, vandaag zijn we op zoek naar iets anders. Nog geen minuut later volgt opnieuw een signaal. Dit keer het geluid waar elke duiker blij van wordt. Dit is ‘m.

Binnen vijf minuten raak

Nog geen vijf minuten nadat de duiker het water in ging, staat hij alweer op de steiger. In zijn hand: de telefoon. De opluchting is groot, het enthousiasme aanstekelijk. Missie geslaagd.

We temperen de vreugde nog een klein beetje. De telefoon moet eerst een paar uurtjes uit blijven om goed te drogen. Dat levert meteen een grap op: “Nou, dan wordt het een rustige nachtdienst…”
Met een glimlach nemen we afscheid. Weer een telefoon gered van een nat bestaan, en weer een verhaal toegevoegd aan de lange lijst vondsten bij steigers en havens.