Een telefoontje tussendoor

We zijn nog in Amsterdam als de telefoon gaat. “Kunnen jullie duiken aan de Zeeburgerkade? Er ligt een telefoon in het water. Ik weet precies waar hij ligt.”
Dat horen we graag. We besluiten direct door te rijden. De Zeeburgerkade is zo’n plek waar oud en nieuw Amsterdam elkaar raken: ooit vooral industrie en scheepvaart, nu een mix van woonboten, moderne architectuur en bedrijvigheid. Veel water, veel kades… en dus ook veel kans op spullen die net iets te enthousiast richting de diepte verdwijnen.

Eerste ontmoeting, eerste verwarring

Na wat zoeken en bellen vinden we elkaar. We moeten zoeken naar een witte telefoon. Dat klinkt overzichtelijk. Meneer wil alvast betalen. Dat doen we eigenlijk nooit vooraf, maar vooruit. Wat ons wel verbaast: direct na het betalen loopt hij weg met de mededeling: “Bel maar als je ’m gevonden hebt.”
Dat doen we dus niet. Als wij voor je gaan duiken, blijf je er gewoon bij. We fluiten hem vriendelijk terug en beginnen met de duik.

Het water is troebel, het zoekgebied groeit en de “precieze plek” blijkt steeds iets te verschuiven. Dat zijn nooit goede signalen. Hoe we ook zoeken, de telefoon wordt niet gevonden. Helaas. Soms moet je ook dat eerlijk concluderen. Niet elke duik eindigt met succes, hoe graag we dat ook willen.

Daar gaan we weer… toch?

Dan gaat de telefoon opnieuw. Of we nu eindelijk contact op willen nemen met Melina. Of we kunnen duiken aan de Zeeburgerkade.
De verwarring is compleet. “Daar hebben we net gedoken,” zeggen we nog. Toch maar even bellen.
Het blijkt om een andere duik te gaan. Zelfde kade. Ander verhaal. Toeval bestaat.

Een vliegtocht van 30 meter

De volgende ochtend staan we weer paraat. Melina vertelt wat er is gebeurd. Haar telefoon is afgepakt en door iemand anders in het water gegooid. En niet zomaar laten vallen. Nee, volgens Melina heeft de telefoon een vliegtocht van zo’n dertig meter gemaakt.
We kijken haar ongelovig aan. Dat klinkt… ambitieus. Maar Melina is heel stellig. “Ik heb ’m ongeveer daar zien plonsen.”
En ja hoor: het gaat opnieuw om een witte telefoon.

Het team kijkt elkaar even aan. Twee witte telefoons, één kade, twee totaal verschillende verhalen. De Zeeburgerkade heeft in de loop der jaren heel wat zien gebeuren, van vrachtschepen tot stadsontwikkeling, maar dit is ook voor ons een bijzondere.

Baantjes trekken

We besluiten Melina’s aanwijzingen te volgen. Het water is niet diep, ongeveer een meter. Toch voor de zekerheid maar een setje op de rug. Je weet maar nooit wat je tegenkomt op een bodem die al decennialang alles verzamelt wat mensen per ongeluk loslaten.

We trekken baantjes. Rustig, systematisch. Bij het derde baantje klinkt er ineens een signaal. Een mooi, helder signaal. Muziek in onze oren.
De duiker komt boven… met een witte telefoon. En alsof het toestel wil bewijzen dat hij gelijk had, springt het scherm meteen aan. Alsof hij niet anderhalve dag in ijskoude water heeft gelegen.

Opluchting en een wijze les

Melina is dolblij. Al haar foto’s en herinneringen van haar kinderen staan nog op de telefoon. Dat zijn de momenten waar we het voor doen. Stralend zegt ze: “Ik ga toch maar een cloud nemen.” Wat ons betreft een wijs besluit.