We krijgen een verrassend telefoontje van Andries, een gewaardeerde oude bekende van ons, voor wiens zoon we al eens eerder succesvol mochten duiken. Nu heeft Andries helaas zelf flinke pech, want eerder die dag is hij pardoes van de steiger gevallen met een laptop in zijn hand, een telefoon in zijn broekzak en een bril op zijn neus. De laptop en telefoon zijn gelukkig gered, maar de bril is sindsdien spoorloos en ligt ergens op de bodem van de jachthaven van watersportvereniging WSV Waterman in Heenvliet.

Het historische Heenvliet, dat al in de middeleeuwen stadsrechten ontving, kent een rijke maritieme geschiedenis rondom haar oude haven die tegenwoordig een geliefde plek is voor watersporters. Hoewel onze agenda’s vandaag bomvol zitten, maken we direct een afspraak voor later op de dag.

Eenmaal op de locatie aangekomen krijgen we het hele verhaal nog eens uitgebreid te horen, waarbij we Andries nog voor we gaan duiken direct een handig droogzakje voor zijn natte telefoon en een bijbehorend professioneel droogadvies geven. We bouwen onze materialen op een rustig tempo op, want het is vandaag extreem warm, waardoor we bewust alles in een kalm tempo doen om niet te oververhitten. Eenmaal helemaal klaar stappen we het water in, en ondanks de brandende warmte op het land hebben we onder onze droogpakken toch warme thermokleding aan, waardoor de sprong in het water een heerlijke cooling-down voor ons betekent.

Eenmaal op de modderige bodem laat de bril zich helaas niet één, twee, drie vinden. Een bril heeft de neiging om tijdens het zinken weg te zweven of kan door de harde klap van de val heel ergens anders terecht zijn gekomen, wat hier waarschijnlijk ook het geval is.

Gelukkig houdt Marja vol en wordt de bril iets verderop dan de oorspronkelijke valplek alsnog glanzend teruggevonden. Al voordat Marja goed en wel het water uit is, staat de vertrouwde bril alweer te glimmen op de neus van Andries. Zijn reserve-leesbril was voor tijdelijk wel een aardig alternatief, maar heel scherp kon hij daar op de steiger natuurlijk niet door kijken. Bij het afscheid grapt Andries lachend “hopelijk is het genoeg voor dit seizoen en zien we jullie niet weer, maar anders weet ik jullie te vinden.”