Autosleutel uit het water: missie geslaagd

Vandaag stonden we vroeg paraat in de haven van Dinteloord bij Jachthaven Waterkant. Eén van de mannen van Watersport Rozeboom had namelijk een autosleutel laten verdwijnen in het ruime sop. En laten we eerlijk zijn: een autosleutel op de bodem van de haven is ongeveer net zo handig als een boot zonder roer.

We komen ruim op tijd aan en dat is in Dinteloord nooit een straf. De haven heeft een lange geschiedenis als belangrijke uitvalsbasis voor vissers en watersporters. De huidige jachthaven ligt precies op de plek waar vroeger turf- en landbouwschepen af en aan voeren. Tegenwoordig geen turfschippers meer, maar wél een havenmeester met een uitstekend geheugen én goede koffie, belangrijk voor ons team!

We kletsen even bij, zoals dat gaat wanneer je hier vaker duikt. “We zien jullie vaker onder water dan boven water,” grapt zij. Dat zou zomaar kunnen kloppen.

Na een kwartiertje is het tijd om aan de slag te gaan. De plicht roept (en de sleutel wacht). Bastiaan, de ongelukkige sleutelverliezer, komt ons al tegemoet. Terwijl we naar de plek van het sleutelincident lopen, laat hij een soortgelijk setje zien: “Deze dus, maar dan nat…” vertelt hij. Een autosleutel met daaraan een klein sleuteltje. Heel exact wijst hij de locatie aan: tussen het toiletgebouw en de steiger.

Precies daar dus, een klassieke plaats voor overboord gegooide spullen. Als er ooit een museum komt voor “gevallen voorwerpen”, dan wordt dit waarschijnlijk de entreehal.

We maken een duikplan. Het grootste obstakel bij dit soort missies is zelden de diepte, nooit de kou, maar altijd dezelfde uitdaging: de exacte valplek vinden. Een centimeter verkeerd en je zoekt zo een uur extra.

De mannen van Watersport Rozeboom gaan weer verder met hun werk, en wij halen onze uitrusting uit de auto. Binnen no-time staat alles klaar. Nog één keer doornemen, en dan gaat de duiker via de afdaallijn voorzichtig onder de steiger naar beneden.

Op de bodem krijgt de metaaldetector meteen veel signalen. Grote schelpen, oude spijkers, vergeten moertjes, het ligt er allemaal. En schelpen voelen, tot onze frustratie, soms verraderlijk veel als een autosleutel.

Maar na een minuut of vijftien is het raak. De duiker voelt iets dat níet op een schelp lijkt. Iets met een bungelend onderdeel eraan. Dat kan maar één ding betekenen: de sleutel!

Achteruit zwemmend komt de duiker terug richting licht. Zodra hij bovenkomt, verschijnt de sleutel, druipend maar springlevend.

Bastiaan is zichtbaar opgelucht. Een warme glimlach, stevige handdruk en: “Bedankt voor de snelle service!”
Dat is precies waar we het voor doen.

Meer duiken in Dinteloord lees je hier.