Duik langs kade eindigt met snelle vondst

Een telefoontje van onze trouwe assistent

Sommige telefoontjes herken je meteen. Niet eens aan het nummer, maar aan de toon. Dit keer is het Danny, onze trouwe assistent. Zijn stem klinkt vastberaden, maar ook een tikje doorweekt. “Marja kan je helpen? Ik ben al een uur met mijn magneet aan het gooien. Maar ik krijg de telefoon niet boven. Ik ben nu op de Marijkestraat in Amsterdam.”

Een uur lang gooien met een magneet in typisch Nederlands weer, lees: regen die horizontaal lijkt te vallen, is niet niks. En als Danny belt, dan weet je dat hij het serieus heeft geprobeerd. Tijd om in actie te komen.

We springen vrijwel direct in de auto. Helaas is teleporteren nog niet uitgevonden, dus die rit duurt ongeveer een uur. Ondertussen staat Danny geduldig te wachten. Eerst een uur zoeken. Daarna een uur wachten. Dat is pas doorzettingsvermogen.

Een kade met een verhaal

De Marijkestraat ligt in een stad waar water en geschiedenis hand in hand gaan. Amsterdam is gebouwd op palen en omringd door grachten, vaarten en kades die soms honderden jaren oud zijn. Veel van deze kademuren stammen uit de grote stadsuitbreidingen van de 17e en 18e eeuw, toen het water diende als levensader voor handel, transport en dagelijks leven.

Vandaag de dag vervoeren deze waterwegen minder specerijen en handelswaar, maar des te meer fietsen, sleutels en… telefoons naar de bodem.

Dat maakt elke duik uniek. Achter elke kademuur kunnen zich kleine holtes, richels en verborgen plekken bevinden waar objecten zich verrassend goed weten te verstoppen.

Geen tijd te verliezen

Bij aankomst zien we Danny staan. Drijfnat, maar nog steeds gemotiveerd. We wisselen een korte blik en een paar woorden. Niemand heeft zin om langer in de regen te blijven dan nodig. Iedereen wil maar één ding: die telefoon terugvinden.

Dus we schakelen direct over op routine.

Duikset opbouwen.
Droogpak controleren.
Communicatielijn aansluiten.
Trap in het water.

Marja daalt rustig af naar de bodem.

Een verborgen plek onder de kade

Onder water is het zicht beperkt, maar niet nul. De lamp aan de afdaallijn werpt een rustige, gele gloed over de bodem. Voorzichtig draait Marja rond. Eerst een kleine cirkel. Dan een grotere.

Nog niets.

De kademuur komt in zicht. Zoals bij veel oude kades is de onderkant niet volledig recht. Door jaren van stroming, verzakking en gebruik van palen zijn kleine holtes ontstaan.

Marja schijnt met haar lamp onder de rand van de muur.

Daar ligt hij.

De telefoon heeft zich perfect verstopt, alsof hij hoopte nog een tijdje vakantie te vieren onder water.

Hoe hij daar precies terecht is gekomen? Dat blijft een raadsel. Water heeft zijn eigen logica.

Snelle vondst, nat pak, tevreden gevoel

Binnen twee minuten is Marja weer boven. Telefoon in de hand.

Danny opgelucht.
De eigenaar opgelucht.
Missie geslaagd.

Marja is nat, maar gelukkig alleen haar droogpak. Dat is precies waarvoor het gemaakt is. Iedereen komt er dus goed vanaf. Alleen de een wat natter dan de ander!

We geven nog een droogadvies aan Job, zodat de telefoon veilig kan herstellen. Daarna is het tijd om op te ruimen. De regen lijkt ineens minder erg.

Niet veel later zit iedereen weer in de auto. Op weg naar huis. Tevreden.

Want morgen wacht alweer een nieuwe duik. Om 09:00 staan we paraat in Zwijndrecht.

Het werk van een recovery duiker stopt nooit. En dat vinden we helemaal niet erg.