Vandaag hebben we een lekker ritje voor de boeg richting Woudsend, waar Jacob zijn boot heeft liggen in het boothuis Welle Wille. Zijn telefoon ligt daar nu ergens in het water en dat is precies waarom wij in de auto stappen. Woudsend is een klein dorp in Friesland met een rijke geschiedenis. De plek ontstond in de elfde eeuw als agrarische nederzetting en groeide dankzij de ligging aan de Ee uit tot een belangrijk centrum voor scheepvaart en handel, iets wat je vandaag de dag nog steeds terugziet in de vele watersportbedrijven die hier naast elkaar liggen.

Als we Welle Wille ontdekken zien we Jacob meteen staan. Hij is zichtbaar opgelucht dat we er zijn en pakt direct een kruiwagen zodat we alles in één keer mee kunnen nemen. Zijn boot ligt aan het einde van de steiger en terwijl we onze spullen klaarzetten vertelt hij wat er precies gebeurd is en waar de telefoon ongeveer moet liggen. Het lijkt een makkelijk duikje te worden, maar dat soort gedachten blijken soms optimistisch.

Eenmaal in het water merkt Marja dat de laag slik dikker is dan gedacht. Ze was al gewaarschuwd, maar dit is het soort slik waar niets bovenop blijft liggen en alles direct diep in wegzakt. Na tien minuten zoeken schakelen we over op de metaaldetector. Ook dan is Marja nog even bezig, want het slik slokt alles op alsof het een eigen wil heeft. Uiteindelijk vindt ze na twintig minuten de telefoon, diep weggezakt maar nog intact.

Jacob pakt de nog werkende telefoon opgelucht aan. Zijn gezicht spreekt boekdelen, hij straalt aan alle kanten. Op dit soort momenten genieten wij en zijn we extra dankbaar dat we dit werk mogen doen.