Duiken bij het Olympisch Stadion – een gouden duik!

De morgenstond heeft goud in de mond. Vroeg uit de veren dus, want om 08:00 uur staan we paraat in Amsterdam. Niet voor een ochtendwandeling, maar voor een duikmissie aan de Stadiongracht. Groot voordeel: geen files, lekker rustig op de weg én aan de kade.

Waarom we hier zijn? We kregen een WhatsApp van Finn:

“Hi Recovery Divers, ik heb jullie hulp nodig:
Mijn vriendin werkt bij een rederij (Starboard) in Amsterdam en heeft vanavond tijdens haar werk haar telefoon in het water laten vallen. Hij is tussen de boot en de kade achter het Olympisch Stadion in Amsterdam gevallen.

Na kort googelen blijken jullie erg goed in het opduiken van voorwerpen in Amsterdam.

Ik vroeg me af of dit mogelijk was en zo ja wat het kostenplaatje wat daar bij komt kijken betreft.

Graag hoor ik van u terug

Groetjes
Finn”

We duiken wel vaker voor klanten van Starboard, maar nog niet eerder voor hun personeel, als we het ons goed kunnen herinneren, want we duiken nogal vaak! De Stadiongracht is niet onbekend bij ons.

De Stadiongracht ligt letterlijk in de schaduw van het beroemde Olympisch Stadion, dat werd gebouwd voor de Olympische Spelen van 1928. Het stadion was destijds hét sportpaleis van Nederland en is nog steeds een iconisch gebouw. Rondom stroomt de Stadiongracht, ooit gegraven als deel van de uitbreidingen van Amsterdam, en vandaag de dag vooral het decor voor rondvaartboten en waterplezier.

Vandaag dus ook het decor voor een reddingsoperatie.

Als we aankomen, is het nog stil. Het water ligt er kalm bij, alsof het niets heeft ingeslikt. Finn en zijn vriendin komen ons al tegemoet lopen, hun gezichten nog wat bezorgd, maar ze lachen zodra we kennismaken.

De oorzaak? Een klassiek gevalletje van ‘oeps’.
Tijdens het aanmeren gleed de telefoon uit haar jaszak — normaal zit de rits altijd dicht. Maar je raadt het al: vandaag even niet.

Tijd om in actie te komen.
We pakken onze spullen uit, rollen lijnen uit, controleren de duikset, droogpak aan… het vaste Recovery Divers-ritueel. Na de laatste check glijdt Marja het water in met een zachte plons.

Met een paar krachtige slagen zwemt ze naar de juiste plek en daalt rustig af. De Stadiongracht is onvoorspelbaar — soms een dikke laag slib, soms rommel van tientallen jaren — maar vandaag is het Marja’s lucky dive. Na amper één baantje heeft ze de telefoon al in haar handen.

Een paar tellen later staat ze alweer op de kade, telefoon triomfantelijk omhoog. Blijde gezichten. Opgeluchte zuchten.

Nog even een droogadvies, een knikje van Finn, een dankbare blik van zijn vriendin en dan scheiden onze wegen weer. Voor hen kan de dag nu écht beginnen, en wij? Wij duiken door naar de volgende klus.

Amsterdam, we blijven je grachten leegvissen.