We worden gebeld door Sanne, ze zat op de Leidsegracht, hoek Prinsengracht op een bankje als haar dierbare ring, een erfstuk, van haar vinger glijdt. Ze ziet de ring zo het water in verdwijnen van de Leidsegracht.

We vertellen wat we kunnen, hoe we het doen en spreken niet veel later af om 21:30, eerdere krijgen we geen duikteam bij elkaar. We spreken af bij het bankje, bij Café Pieper, die er al zit sinds 1665.

De Leidsegracht in Amsterdam werd in 1615 gegraven als onderdeel van de grote stadsuitbreiding tijdens de Gouden Eeuw. Oorspronkelijk markeerde de gracht de zuidgrens van de stad en werd zij vernoemd naar de stad Leiden, waarmee Amsterdam via water verbonden was. De gracht speelde een belangrijke rol in de handel en scheepvaart; langs het water verrezen pakhuizen en de woonhuizen van rijke kooplieden.

In de loop van de 17e en 18e eeuw groeide de Leidsegracht uit tot een chique adres, met statige gevels en sierlijke bruggen. In 1854 werd hier Cornelis Lely geboren, de ingenieur achter de Zuiderzeewerken, op nummer 39. De gracht verloor later haar economische functie, maar bleef geliefd als woonplek.

Tegenwoordig is de Leidsegracht een rustige, schilderachtige gracht midden in de Jordaan en het centrum. De historische sfeer is bewaard gebleven, met vele panden die tot rijksmonument zijn verklaard. Terwijl toeristen zich haasten over de grachten, stroomt de Leidsegracht gestaag voort, een stille herinnering aan het Amsterdam van vier eeuwen geleden.

Een paar meter onder ons ligt ook een herinnering, de herinnering aan oma, die moet eruit! Een deel van het team is ruim op tijd, de duikploegleider komt wat later aan, zijn we eigenlijk niet van hem gewend, maar, nog steeds op tijd. Wij hebben inmiddels de auto al uitgeladen en binnen de kortste keren ligt alles klaar, communicatie set, duikset, duikvlag, ik heb mijn droogpak aan en ondertussen gaat de trap in het water.

Na het omhangen van de duikset controleren we alles nog een keer, de kadercheck. Dan is het tijd om te gaan zoeken. Licht aan, want misschien heb ik een beetje zicht, de gracht in. We zorgen eerst voor extra veiligheid en leggen de duikboei op zijn plek. Daarna kan ik voorzichtig naar de plek waar de ring het water in is gegaan.

Gespannen staat Sanne met haar partner te kijken, ik hoor via de communicatie dat er aardig wat mensen staan te kijken en dat we een attractie op zich zijn. “Duiker daalt af” zeg ik en niet veel later lig ik op de bodem, zicht van 5-10 centimeter, net genoeg als ik geen stof maak, misschien ligt hij bovenop…

De bodem bestaat hier uit een redelijk harde laag en er ligt niet heel veel rotzooi, een visje schiet weg in het felle licht en maakt een klein stofwolkje, als de stofwolk daalt zie ik iets schitteren in mijn ogen: de ring van Sanne.

Binnen 83 seconden is ook deze ring gevonden, niet zo snel als de ring van Mike, maar nog steeds, gezien de omstandigheden een hele prestatie. Wat is Sanne blij als ik boven kom met de ring, applaus van toeristen, wat een leuk moment.

Een paar minuten later sta ik op het droge om de ring terug te geven aan Sanne, daarna maken we natuurlijk een foto en ruimen we op, binnen enkele minuten staat alles weer in de auto en zijn een aantal natte plekken op de kade het enige dat verraad dat er net een stukje geschiedenis bij is gekomen.