Anglaya woont met haar gezinnetje aan de Moestuinlaan in Amsterdam, waar ze wonen in een woonboot op een mooie locatie. Deze historische grachten en waterwegen rond het Amsterdamse Amstelkwartier herinneren aan het rijke agrarische en industriële verleden van de hoofdstad. Om de voordeur te bereiken moet ze een loopbrug over van zo n anderhalve meter. Tot nog toe is het altijd goed gegaan, tot vandaag. Tassen, een kindje en een moment van onoplettendheid hebben er voor gezorgd dat haar telefoon nu op de bodem ligt.

Vol goede moed is ze staand op de loopbrug zelf gaan zoeken met een schepnet. Aangezien er dikke lagen slip liggen schept ze alleen slip naar boven wat ze heel handig op de loopbrug stort, de enige plek waar de duiker erin eruit moet. Dat belooft wat.

We stappen uit onze auto en al snel staan de duikspullen in de tuin. Het opbouwen is dit keer een beetje lastig, de tuin loopt schuin af naar het water, alles heeft dan ook de neiging om naar beneden te rollen. Toch laat het team zich niet uit het veld slaan.

Na de nodige checks zakt de duiker af naar de bodem. Daar aangekomen is de slip nog erger dan verwacht, de eigen zoekactie heeft het er niet beter opgemaakt. De metaaldetector maakt overuren tot het ene verlossende signaal klinkt. Voorzichtig wordt gevoeld waar de telefoon kan liggen, al snel heeft de duiker hem te pakken en triomfantelijk komt hij boven.

Opgelucht en blij wordt deze aangepakt. Eenmaal op het droge kijken we een beetje lachend naar de uitrusting, dit was vandaag een heus modderbad.