Woensdagavond, ergens tussen een goed gesprek en een slok van haar drankje, ging het mis. Lieke zat met vrienden op het terras van restaurant Einstein, dat niet zomaar een terras is, maar een terrasboot, dobberend aan de Nieuwe Rijn in het hart van Leiden. Een plek waar al eeuwenlang schepen aanmeren, handelaren hun waren losten en studenten hun zorgen vergaten.

De Nieuwe Rijn is geen gewone gracht. Deze waterweg vormt al sinds de middeleeuwen de slagader van Leiden. Hier voeren ooit platbodems vol laken, bier en turf. Leiden was in de 17e eeuw een van de belangrijkste industriesteden van Europa, vooral dankzij de lakenindustrie. Waar nu glazen klinken en borden worden geserveerd, werd vroeger keihard gewerkt. Als je goed kijkt, zie je nog steeds de oude kademuren en bolders die herinneren aan die tijd.

Maar op deze avond ging het niet om geschiedenis. Het ging om een telefoon.

Lieke wilde haar telefoon pakken, maar stootte deze ongelukkig tegen de rand van de tafel. Wat volgde ging sneller dan ze kon reageren. Plons.

Rechtstreeks de Nieuwe Rijn in. Heel stoer (en een beetje onverstandig) sprong ze er zelf achteraan. Met kleding en al. Voor een vol terras. Het moet een indrukwekkend gezicht zijn geweest. Maar al snel werd duidelijk dat de Nieuwe Rijn zich niet zomaar gewonnen geeft. Het water was koud, dieper dan verwacht en zicht was er simpelweg niet.

De telefoon was verdwenen.

De mail die alles in gang zette

De volgende ochtend verscheen er een mail in onze inbox:

“Mijn lichtblauwe iPhone 17 met mijn rijbewijs is gister aan het einde van de middag uit mijn handen gegleden vanaf het terras van Einstein aan Nieuwe Rijn 19, 2312 JC Leiden. Dit terras is een boot. Ik ben zelf het water direct in gesprongen met mijn kleding aan voor een vol terras. Ik heb een flinke tijd gezocht, maar helaas was het best wel diep en kon ik mijn iPhone niet vinden. Ook voelde ik op de bodem een aantel buizen lopen (waar de boot denk ik aan vast zit). Ik weet natuurlijk niet of jullie mij willen of kunnen helpen. Ik zat precies in het midden van de boot.”

We mailden vrijwel direct terug. Belden zelfs nog even. Geen reactie. Tot anderhalve dag later.

De telefoon ging.

Lieke had onze mail pas laat gezien. Twijfel klonk door haar stem. Zou de telefoon het nog doen? Zou hij nog te vinden zijn? Na kort overleg en een snelle check met haar vader kwam het verlossende antwoord:

“Ik denk dat jullie hem maar op moeten duiken.”

Nog diezelfde avond stonden we bij restaurant Einstein. Geen onbekend terrein voor ons. Deze plek heeft al vaker geheimen prijsgegeven.
Onder de terrasboot ligt van alles. Stenen. Flessen. Fietsonderdelen. En inderdaad, buizen die de boot op zijn plek houden. De bodem is een archief van verloren momenten.

Marja begon met de voorbereidingen. Droogpak aan. Metaaldetector gereed. Routine. Vertrouwd terrein. Langzaam liet ze zich langs de afdaallijn naar beneden zakken. Het water sloot zich boven haar hoofd. Beneden was het donker. Zoals altijd. Maar ervaring is alles.

Eenmaal op de bodem begon ze systematisch te zoeken. Metaaldetector in de ene hand. Tastzin in de andere.

En toen, daar was hij al. Nog voordat de detector echt nodig was, voelde ze de herkenbare vorm. De telefoon. Binnen 30 seconden kwam ze weer boven.

Het team keek elkaar aan. Dit was snel. Heel snel. Het opbouwen had langer geduurd dan de hele zoekactie.

Opluchting aan de kade

Boven water kon Lieke haar geluk niet op. Haar vader werd direct gebeld: “Binnen 30 seconden had ze hem al.” De opluchting was hoorbaar.

We maakten nog een foto voor ons archief. Een kleine overwinning op de Nieuwe Rijn, die al eeuwenlang spullen aanneemt, maar ze soms, met de juiste hulp, ook weer teruggeeft.

Lieke gaat lekker uit eten. Wij denken dat het vanavond extra goed zal smaken.

En wij? Wij pakten onze spullen in. Missie geslaagd!