We worden gebeld door Dick, zeiler in hart en nieren. Zijn boot ligt in de haven van Stavenisse, vlakbij de molen. Maar er ontbreekt iets… een schroef. Geen kleine ramp voor een boot.

Stavenisse, gelegen aan de oostkust van het Zeeuwse eiland Tholen, is een typisch vissersdorpje met een rijke maritieme geschiedenis. De haven biedt beschutting en wordt veel gebruikt door watersporters en recreatievaarders. Rond 1509 lag het oorspronkelijke dorp zelfs nog in zee, totdat het nieuwe Stavenisse op de huidige plek werd herbouwd.

Dick vertelt dat er al een duiker is geweest, maar die kon de schroef niet vinden. Twijfel alom: zoeken of laten gaan? Wij adviseren hem even onze site te checken — we duiken vaker naar scheepsschroeven — en een paar uur later belt hij terug. Afspraak!

Om 8:45 uur staan wij aan de kade. Dick is er, samen met zijn vrouw en hun hond — de handdruk én de natte neus laten zich raden.

Dick weet precies waar hij de schroef verloor. Hij vermoedt links van de boot — een rechtsdraaiende schroef — en dat klopt met de krassen op de romp. Tijd voor actie. Spullen klaarzetten, droogpak aan, en het water in.

Eerst zoeken we op zicht. Een beetje zicht, maar vooral… veel modder. Geen schroef. Dan wordt de metaaldetector erbij gehaald en Jochem zakt weer af. Het apparaat slaat vaak uit: blikjes, buizen, afval. Maar dan, binnen 6 minuten, heeft hij ‘m: de schroef, 30 centimeter diep in de modder!

Dick straalt. En wij ook.

Na een goede spoelbeurt van de schroef (en Jochem), worden we aan boord uitgenodigd voor een warme kop koffie in de zon. Een mooie afsluiter van een succesvolle missie.

En Dick? Die vaart deze zomer gewoon verder. Mét schroef.