Hoosbui, haast en een plons: zoekactie bij Koedijk

Met werkelijk noodweer rijden we naar Koedijk. We zijn net klaar in Amsterdam, dat verhaal lees je hier.

We rijden naar recreatiegebied Geestmerambacht – een geliefde plek voor wandelaars, zwemmers en dus blijkbaar ook… vallende telefoons.

De avond ervoor zaten Chris en haar vriendinnen nog gezellig op de steiger van Geestmerambacht Zuid. Tot een plotselinge hoosbui alles veranderde. In de haast om droog te blijven, vlogen ze richting de auto. Twee telefoons gingen mee het water in – eentje konden ze nog grijpen, de ander bleef spoorloos. Aan ons de eer om die te vinden.

Zon na de storm

Bij aankomst zijn de omstandigheden gelukkig stukken beter: de regen is gestopt en een waterig zonnetje piept tussen de wolken. De dames zijn goed voorbereid, mét een behulpzame Nederlandse collega die ons graag bijstaat en ook nog eens ervaring heeft met metaaldetectie. Handig, al heb je daar weinig aan op tweeënhalve meter diepte zonder duikspullen.

Een frisse duik en flink wat keien

Duiker Marja gaat te water vanaf een lagere steiger – geen hekwerk, maar wél een stukje zwemmen. Goed voor de conditie, zeggen we dan maar. Het zicht onder water is verrassend goed. Fijn… en frustrerend tegelijk. De bodem ligt bezaaid met grote keien, met smalle spleten ertussen. Precies waar een telefoon zich in kan verstoppen.

Na vijftien minuten… bingo!

Dan, na een kwartier turen en graven tussen de stenen, verschijnt er iets onder het zand. De telefoon! De opluchting op de steiger is groot. “Als Nederland niet je thuisland is, is je telefoon zó belangrijk. Het is je contact met thuis.” Dat voelden we allemaal.

Knuffels, dankbaarheid en een missie vol regen én zon

Na een dikke knuffel nemen we afscheid van dit vrolijke, internationale gezelschap. Weer een telefoon gered. Weer een verhaal erbij.