Een nachtelijke schattenjacht bij het Rijksmuseum

Onze agenda zit vandaag bomvol met vertrouwde locaties en na een succesvolle duik in Leiden bij Einstein rijden we direct door naar onze hoofdstad. Alhoewel het nog vroeg in het seizoen is, hebben we het al mega druk met aanvragen van mensen die hun kostbaarheden per ongeluk hebben laten vallen. Vandaag heeft Hidde, de sympathieke manager bij Captain Jack, onze hulp ingeroepen. Het gaat om hun opstapplaats bij de Museumbrug in Amsterdam, een plek waar we inmiddels de weg onder water bijna net zo goed kennen als boven water. We hebben een afspraak om 23:00 uur, wat behoorlijk laat is, maar voor ons eigenlijk een enorm voordeel is. Op dit tijdstip zijn er namelijk geen rondvaartboten meer die voor onrustig water en gevaarlijke situaties kunnen zorgen, wat deze laatste duik van de dag een stuk veiliger maakt.

De Museumbrug is niet zomaar een brug, het is een iconische doorgang die het Spiegelkwartier verbindt met het machtige Rijksmuseum. Deze brug, officieel bekend als brug 82, kijkt uit over de Singelgracht die ooit de belangrijke buitenste verdedigingslinie van de stad vormde. Terwijl wij ons klaarmaken, torent het museum boven ons uit als een imposante bewaker van de Nederlandse geschiedenis. De grachten hier maken sinds 2010 deel uit van de UNESCO Werelderfgoedlijst, wat elke duik een beetje extra cachet geeft aan ons werk. Vroeger was dit gebied het domein van zware koetsen en handelskarren, maar tegenwoordig zijn het vooral toeristen die hier hun ogen uitkijken. Onder het wateroppervlak ligt een wirwar van oude fietsen en verloren voorwerpen die de moderne geschiedenis van de stad op een heel andere manier vertellen. Het is een eer om op zo’n historische plek onze kunsten te mogen vertonen terwijl de rest van de stad langzaam in slaap valt.

Zoals eerder die avond, toen we nog in Leiden waren zoals je kon lezen , zijn we ook nu weer ruim op tijd aanwezig op de afgesproken plek. Het is voor ons een bekende plek, dus we beginnen gelijk met het opbouwen van onze zware duikuitrusting. Terwijl we de flessen controleren en de pakken aantrekken, arriveert ook het Amerikaanse echtpaar ruim voor de afgesproken tijd. We maken kennis en horen dat de dure iPhone van de vrouw van Todd een onvrijwillige duikvlucht heeft gemaakt. Er is echter een kleine moeilijkheid, want de telefoon is precies tussen twee aangemeerde boten gevallen en de herinneringen over de exacte plek lopen nogal uiteen. De ene helft van het echtpaar kiest namelijk voor links van de steigerpaal, terwijl de ander met grote zekerheid beweert dat het echt rechts van de paal moet zijn.

We maken een plan en besluiten om ouderwets baantjes te gaan trekken over de bodem van de gracht. De boten zijn inmiddels weg, dus we moeten de breedte van de schepen gaan schatten om het zoekgebied te bepalen. We maken een inschatting hoe breed de boten ongeveer waren en beginnen een ruim gebied daarvoor al met ons zoekpatroon.

Er is echter nog een extra moeilijkheid, want er heeft blijkbaar al een magneetvisser een poging gedaan en er heeft zelfs al iemand anders fysiek in het water gelegen om te zoeken. Dit betekent vaak dat het zicht nog slechter is door opgewoeld slib en dat het object mogelijk verplaatst of dieper in de modder gedrukt is. We houden er dan ook rekening mee dat het een grote zoektocht kan gaan worden, maar dat vinden we eigenlijk wel leuk, want het moet natuurlijk niet te makkelijk worden. Jochem heeft toevallig net twee telefoons in vijf minuten gevonden, wat een geweldige prestatie is, en dat verhaal lees je overigens hier.

Dan krijgen we een prettige verrassing in de vorm van een bekende stem die over de steiger klinkt. “Hé Marja”. Het is Hidde, die die middag speciaal het kantoor was ontvlucht en er toevallig bij stond toen de telefoon van de Amerikaanse dame besloot zwemles te nemen. Hij komt nieuwsgierig even kijken en schudt gelijk het hele team enthousiast de hand. Het is altijd leuk als je elkaar een hele winter niet gezien hebt en de sfeer is dan ook direct opperbest op de steiger. Stiekem zijn we ook erg blij met zijn komst, want Hidde wijst een plek aan die toch een meter verder ligt dan wat ons eerder verteld is. Aangezien Hidde precies weet waar en hoe de boten dagelijks aanmeren, vertrouwen we volledig op zijn aanwijzingen en passen we ons zoekplan direct aan.

Dit blijkt een uitstekende keus te zijn, want al in het allereerste baantje krijgt Marja een prachtig signaal door op haar apparatuur. Binnen een mum van tijd komt ze boven met een nog glimmende en werkende iPhone, en dat is precies waar we het allemaal voor doen! Het toestel wordt enthousiast in ontvangst genomen en de Amerikaanse dame bedankt ons stralend en opgelucht voor de succesvolle redding.

Het echtpaar heeft straks bij thuiskomst in Amerika in ieder geval een heel mooi verhaal te vertellen over hun avontuur in de Amsterdamse grachten. Hidde zou Hidde niet zijn als hij ons ook nog even helpt bij het afronden van de duik. We maken dankbaar gebruik van zijn aanwijzingen als we aan de andere kant van de steiger uit het water willen klimmen. De zware spullen worden met vereende krachten op de kant getrokken, waarna we nog een kwartiertje gezellig nakletsen over de laatste duiken die we hier hebben mogen doen. Op naar de volgende klus, maar die bewaren we voor morgen, want het is nu ook voor team Marja eindelijk bedtijd!