We krijgen een aanvraag van Bruno, een Duitse vriend van Aggni. De twee zien elkaar drie dagen in Amsterdam en genieten volop van de stad, tot het moment dat Aggni van een boot stapt en zijn telefoon nét iets te laat in zijn zak probeert te stoppen. De iPhone kiest zijn eigen route en plonst richting de bodem van de Amstelkade. Voor wie de plek niet kent, de Amstelkade is begin twintigste eeuw aangelegd als onderdeel van de Rivierenbuurt, een wijk die ooit werd ontworpen door Berlage en nu vooral bekendstaat om zijn levendige sfeer en volle kades.

Wanneer we aankomen staat Aggni al klaar, zichtbaar gespannen. Hij moet straks namelijk de trein van Amsterdam naar Brussel halen, daarna door naar Brussels Airport, vervolgens naar Spanje en uiteindelijk naar Mexico. Een wereldreis zonder telefoon is niet ideaal, zeker niet als al je foto’s, tickets en contactgegevens erop staan.

We starten zoals altijd met onze protocollen, veiligheid eerst. Jochem gaat het water in, zijn volgelaatsmasker sluit perfect aan en hij daalt rustig af. Beneden voelt hij direct dat er een fiets ligt, een klassieker op deze locatie. De telefoon kan eronder zijn geschoven, dus de oplossing is simpel, de fiets verplaatsen. Zodra hij dat doet, grijpt hij meteen iets kleins en rechthoekigs, de iPhone van Aggni.

Jochem komt boven water met de telefoon in zijn hand en ook deze staat nog aan. Aggni straalt, alsof hij net een loterij heeft gewonnen. We geven hem de drooginstructies mee, zodat de telefoon het ook blijft doen. Daarna schudden we hem snel de hand, want zijn trein wacht niet en zijn reis naar Mexico al helemaal niet.

Wij ruimen onze spullen op, die maar kort in de auto blijven liggen, want het is vandaag extra druk door het mooie weer.