Koude handen, warm resultaat: ring snel terug

Een koude duik met een gouden randje

Het team is aan het werk in Amsterdam als Danny een telefoontje krijgt dat meteen de aandacht trekt. “Kan jij helpen met je magneet? Er is een trouwring in het water gevallen.”
De vraag komt van collega-duikers die normaal gesproken zelf het water in gaan, maar deze keer bedanken. Het is koud. En met dikke handschoenen, zo is de overtuiging, kun je onmogelijk een ring oprapen.
Daar denken wij trouwens anders over.

Danny is duidelijk: een magneet en goud zijn geen vrienden. Dat gaat ‘m niet worden. Hij stuurt ons telefoonnummer door, mét het verhaal erbij dat wij hier wel raad mee weten. Zo rolt het balletje, zoals zo vaak, onze kant op.

Diezelfde avond hebben we al contact met de kapitein van Flagship. Een bekende voor ons, want we duiken vaker voor hen. Wie nieuwsgierig is kan dat rustig teruglezen via https://recoverydivers.nl/?s=flagship.

Dit keer gaat het om een toeriste die bij het uitstappen zijn trouwring is verloren. Precies tussen het schip en de kademuur, vlak voor het Anne Frankhuis.

Een plek met geschiedenis. Al eeuwen varen hier schepen af en aan, vroeger geladen met handelswaar, nu vol bezoekers die de stad vanaf het water beleven. Dat er door de jaren heen van alles op de bodem is beland, laat zich raden. Van oude munten tot moderne smartphones, en vandaag dus een trouwring.

We plannen de duik voor de volgende dag. Eerst nog even wat vergunningen regelen. Dat is vooral papierwerk, maar wel belangrijk. Zonder toestemming geen duik, hoe klein de klus ook lijkt.

Als we aankomen is het, ondanks de kou, gezellig druk. Rondvaartboten varen af en aan. Dat belooft wat. Na een kwartiertje wachten op de kade wordt het bij de aanlegplek van Flagship rustiger. Perfect.

Lizzy is onze contactpersoon en geeft ons al snel de exacte locatie door. Haar collega haalt de marifoon erbij zodat andere kapiteins weten dat er een duiker in het water ligt. De boeien en duikvlaggen helpen ook mee, maar duidelijk communiceren blijft essentieel. Veiligheid eerst.

Voorbereiding zoals altijd

Ondertussen beginnen wij aan het voor ons vertrouwde ritueel. Materialen checken, pakken aan, alles nalopen. Omdat het echt koud is, blijven we zo lang mogelijk uit de wind. Niemand staat te springen om onnodig af te koelen.

Na een klein kwartiertje is het zover. De duiker glijdt het water in en zwemt richting de afdaallijn. Eenmaal daar zakt hij rustig af naar de bodem. Tot zijn verrassing is er een klein beetje zicht. Dat is hier zeker geen vanzelfsprekendheid de koude wintermaanden helpen wel, minder boten, dus minder stof en minder algen.

Hij pakt zijn lamp en schijnt voorzichtig rond. Dan iets naar rechts… en daar is de ring. Een subtiele schittering tussen twee stenen. Rechtopstaand, alsof hij gevonden wil worden, ligt de ring te wachten.
Voorzichtig pakt hij hem op en begint rustig aan de opstijging.

Boven op de kade kijken mensen elkaar vragend aan. Is er een probleem? De duiker is wel héél snel terug.
Totdat hij triomfantelijk de ring omhoog steekt.

Drie minuten werk

Later, terwijl we genieten van een warme chocolademelk (zeer welkom), vertelt Lizzy dat de ring in drie minuten weer boven water was. Drie minuten. Na alle spanning voelt dat bijna onwerkelijk.

Uit naam van de toerist krijgt de duiker een dikke knuffel. Lizzy kan die avond iemand heel blij maken. En zijzelf? Zij vond het reuze spannend en vooral een prachtig avontuur. Wij ook. Op naar de volgende!