Londense studenten: een iPhone in de Keizersgracht

Maandagavond, 21:45. Net als we willen neerploffen op de bank met een welverdiende kop koffie, gaat de telefoon.
Een Engels nummer. Dan weet je het al: dit wordt duiken.

Dani heeft haar telefoon in de Keizersgracht in Amsterdam laten vallen. Gelukkig stuurt ze een locatie mee – voor ons geen onbekende spot. Sterker nog, we doken daar al vaker. Die avonturen lees je hier.

Dus… duikspullen weer in de auto (die we net hadden opgeruimd), team samenstellen – Marja kan niet mee, die is bezig in Utrecht. Haar avontuur lees je hier.

Rond 23:00 zijn we in Amsterdam. Alles wordt opgebouwd, communicatie getest, spullen klaargelegd. We appen: “Wij zijn er klaar voor!”
Reactie:

“We zijn er over 20 minuten…”

Ehm… wij kwamen van de andere kant van het land. Maar goed, we wachten. Niet veel later staan er drie vrolijke Londense studenten voor ons: Dani (studeert geneeskunde), haar vriendin (talen) en een vriend (journalistiek). Internationale topcombi.

Alleen is de telefoon niet gevallen op de plek waar wij opgebouwd hebben, maar 50 meter verder. Dus verhuizen we de hele boel weer. Kisten, duikset, trap – verplaatsen maar.

De telefoon ligt, klassiek gevalletje, tussen wal en schip. In Amsterdam hanteren we altijd de gouden regel: niet springen. Je wilt écht geen spaken raken op plekken waar je geen spaken wilt raken. Dus netjes met de trap naar beneden.

Op de laatste trede: vinnen aan, lamp aan, droogpak ontlucht – klaar voor actie. De duikploegleider zegt: “Je mag gaan.”
Ik laat mezelf zakken richting de bodem, ongeveer 2,5 meter verderop, beetje zicht… en dan zie ik het: de telefoon ligt er gewoon, zichtbaar op de bodem. Zodra ik hem aanraak, floept het scherm aan. Yes!

40 seconden later sta ik alweer boven met telefoon én vinnen in de hand.
Nog voor de meeste mensen hun schoenen uit hebben, heb ik een succesvolle recovery afgerond.

Dani’s gezicht licht op. Letterlijk én figuurlijk. We geven nog droog-instructies en een paar toeristische tips mee (wij vinden Rotterdam dus echt leuker dan Groningen, sorry not sorry).
Een laatste foto, nog wat gelach, en wij rijden weer naar huis. De studenten slapen in een nabijgelegen hotel, morgen wacht hen een dagje… Rotterdam!