Een oproep vanuit Leiden, en niet zomaar één: vanaf het terras van restaurant Dende aan de Nieuwe Rijn is een telefoon het water in gegleden.
Het is al laat, maar met wat puzzelen weten we nog een duikteam samen te stellen.

De Nieuwe Rijn is een van de levendigste grachten van Leiden, ooit een handelsroute waar schepen vol haring, hout en graan werden gelost. Tegenwoordig vind je er terrassen, toeristenboten en… af en toe een verloren telefoon.

Zoals vanavond dus.
We rijden zo dicht mogelijk naar het water. Een klein beetje illegaal, geven we toe — maar het levert wel een perfecte instapplaats op. Op het terras zit Janne, duidelijk gespannen. “Hij lag op m’n schoot, en ineens was hij weg,” zegt ze.

Na een korte uitleg over hoe we te werk gaan, beginnen we met de voorbereidingen.
Trap in het water, afdaallijn vanaf de boot, setje opbouwen, pak aan — en duiken maar.

Onder water blijkt het een typisch stadsduikje: weinig zicht, veel troep. Glazen, blikjes, bestek, menukaarten – alsof we het magazijn van Dende zijn ingedoken. Na tien minuten hebben we beet: een telefoon! Maar helaas… niet de goede.

We breiden het zoekgebied iets uit, duiken opnieuw, en dan — twee meter verder — is het raak. De goede telefoon komt uit de modder omhoog.

Vanaf het terras klinkt gejuich. Janne straalt: haar telefoon, met alle foto’s erop, is weer boven water.
Wij ruimen de spullen op, en de gasten heffen het glas.
Daar doen we het voor.