We staan nog druipend op de kade van De Oudezijds Voorburgwal van de vorige duik, als er ineens iemand voor ons staat.

Het blijkt een toerist te zijn die twee uur eerder de duik gecanceld heeft. Hij vraagt heel vriendelijk “mijn zoon Noah wil toch heel graag dat jullie wel duiken. Kunnen we dat nog regelen?”

De Oudezijds Voorburgwal, ontstaan in de veertiende eeuw als verdedigingsgracht aan de oostzijde van de stad, vormt de historische kern van het oudste deel van Amsterdam. Eeuwenoude smalle brugdoorgangen herinneren hier dagelijks aan het rijke rijkdommenverleden van de handelsstad, waar ook nu nog continu schepen passeren.

Met onze auto’s zijn we gelukkig nog op locatie en het team kijkt elkaar aan. Het is deze avond echt heel druk met boten, veel drukker dan verwacht, en deze telefoon ligt voor de eerste brug doorgang. We lopen met Noah eerst de brug op om de exacte locatie te zien, waarna overleg volgt.

Tijdens de eerste duik en de tijd dat we op de kade stonden hebben er geen boten gebruik gemaakt van deze doorgang. We besluiten dus om te duiken, maar met extra uitkijkposten en boeien bij de andere kant van de doorgang. Met zijn allen staan we bij elkaar en spreken we de duik duidelijk door. We verwachten niet dat er een boot door de doorgang komt, maar voor het geval dat, dan weet iedereen wat hij moet doen.

Voor de tweede keer gaat Marja het water in op dezelfde locatie. Ze zwemt naar de valplek en haakt zichzelf vast aan de communicatielijn. De rode boei is zo bevestigd dat hij steeds boven haar blijft, zo weet de duikploegleider precies waar ze zich onder water bevindt. Het wordt ondanks de precieze locatie toch nog een kleine zoektocht, maar na tien minuten komt Marja met een nog werkende telefoon boven.

Weer terug op de kade pakt Noah de telefoon stralend aan. In het hoesje van de telefoon zaten ook nog eens belangrijke pasjes. Gelukkig heeft hij alles weer in handen, het familiebezoek in Nederland vanuit Amerika heeft nu een extra avontuur erbij gekregen.