Recovery Divers vindt trouwring binnen 10 minuten

Een nat avontuur met een gouden randje

Soms begint een reddingsactie heel simpel, met een berichtje dat nét iets meer gewicht heeft dan gemiddeld. Een email van Pascal bijvoorbeeld. Zijn vrouw Monique had tijdens het voeren van de eendjes haar trouwring verloren. Geen paniek, maar wel een lichte vorm van “help”. De vraag was duidelijk, of wij konden helpen zoeken.

Nog voordat de eenden hun tweede ronde brood hadden gehad, ging Jochem al aan de slag. Marja werd gebeld, agenda’s naast elkaar gelegd, en al snel was de conclusie duidelijk. De eerstvolgende mogelijkheid was de volgende avond. Dit keer was het Marja die de eer kreeg om een trouwring op te duiken. Letterlijk.

Na een rit die zich kenmerkte door de klassieke Nederlandse combinatie van asfalt en file, arriveerde Marja in de vroege avond bij Pascal en Monique in Rouveen. Een dorp dat zijn oorsprong kent als een langgerekte ontginningsnederzetting, waar water altijd een hoofdrol heeft gespeeld. Smalle sloten, vaarten en damwanden zijn hier geen uitzondering, maar eerder de norm. Ideaal voor eendjes, iets minder ideaal voor trouwringen.

Bij aankomst stond de voordeur al open, alsof ze het reddingsteam verwachtten zoals je een pakketje bestelt. Enthousiast werd Marja ontvangen en al snel liep het hele gezelschap richting de plek des onheils. Terwijl de avond langzaam inzette, werd de situatie doorgenomen. Waar was de ring precies gevallen, en hoe diep was het water eigenlijk?

Monique gaf aan dat het water ongeveer tot haar middel kwam. Op het eerste gezicht leek het misschien een simpel klusje, maar water heeft de neiging om altijd nét anders te zijn dan het eruitziet. Voor de zekerheid werd besloten om met volledige uitrusting te starten. Beter voorbereid dan nat verrast.

Langs een trap tegen de damwand daalde Marja af naar het water. Maar al snel bleek dat het water minder diep was dan gedacht. Binnen een minuut ging het duiksetje alweer af. Met wat lucht in de wing bleef deze netjes drijven en vervolgde ze de zoektocht op haar knieën. Soms is high tech, even low tech.

Aan de kant keek de familie gespannen toe. Dit soort momenten lijken altijd langer te duren dan ze daadwerkelijk zijn. De bodem was gelukkig relatief schoon. Af en toe een signaal, een klein beetje hoop, maar nog geen ring. Tot het derde signaal. En zoals het oude gezegde zegt, drie keer is scheepsrecht.

Marja kwam boven met een hand vol modder. Even leek het een standaard handje Nederlandse waterbodem, maar toen ze haar hand langzaam opende in het licht van de tuinverlichting, verscheen daar een subtiele schittering. Bingo.

Na ongeveer tien minuten zoeken kon de ring alweer teruggegeven worden aan Monique. De opluchting was direct zichtbaar. Want hoe mooi een nieuwe ring ook kan zijn, het is nooit dé ring. Die ene, die je tijdens je huwelijk om je vinger geschoven krijgt, die is onvervangbaar.