Plastic in de schroef bij Rotterdam? Wij maken je weer vaarklaar

Een oproep via de Botenwacht: “Er ligt iemand in Rotterdam met iets in de schroef. Kunnen jullie dit oplossen?” Wij krijgen een locatie en een telefoonnummer — en een beetje detectivewerk later blijkt de boot veilig óp de plek tegenover de gevangenis te liggen. De eigenaar belde relaxed: “geen probleem dat het morgen wordt, ik lig veilig tegenover de gevangenis, de koffie staat klaar hoor morgenochtend.” Dat zijn de vriendelijkste klusjes.

Rotterdam ademt maritieme historie — van de oude Maas en kleine scheepjes tot de megahaven van nu — en die geschiedenis merk je aan elke kade. Langs de kades wonen en werken mensen die de waterstad adem geven; soms betekent dat dat er zakken, touwen, plastic of vislijnen per ongeluk in schroeven belanden. Voor ons is dat bijna dagelijkse kost.

Bij aankomst worden we welkom geheten door een gezellige Hagenees — een schilder uit de Schilderswijk — die zich een beetje schaamt: “Dit is al de derde keer in vier weken dat ik hier hulp moet inschakelen.” Soms zit het inderdaad tegen. De monteur had het al geprobeerd, maar kon er niet bij; er moest een duiker aan te pas komen. Wij zetten snel de spullen klaar: ,duikset en trap — en ondertussen horen we vanaf de kant nog wat grappen: “We krijgen je er echt wel uit hoor!”, want de trap is net lang genoeg. Ze hebben geen idee hoe zwaar onze uitrusting is — en dat is prima, want lachen mag altijd.

Met een plons ligt Marja in het water. Ze zakt gecontroleerd onder de boot en verdwijnt bijna helemaal uit het zicht. Binnen tien minuten komt ze weer op — in haar hand een groot stuk plastic: de boosdoener. Natuurlijk doen we altijd een extra ronde: nog een keer onder de boot voor een laatste inspectie. We controleren of de schroefbladen onbeschadigd zijn en of de propeller weer soepel en gelijkmatig draait. Veilig varen begint bij goed werk onder water.

De eigenaar haalt opgelucht adem: “U kan weer fijn verder varen. Alles is OKÉ.” Voor ons is dat het mooiste compliment. Zoals zo vaak blijkt het op- en afbouwen van de set meer tijd te kosten dan het duiken zelf — maar elk deel is belangrijk: checklists, communicatie en nazorg horen erbij.