Sleutelbos met emotionele waarde terug uit het water

We zien je denken, een sleutelbos met emotionele waarde, dat kan toch niet? Toch wel, lees je met ons mee?

Een gemiste oproep… en een bijzondere duik

Soms nemen we heel even de telefoon niet op. Niet omdat we niet willen, maar omdat we allemaal onder water zijn. Dat gebeurde ook vandaag. Zodra we weer boven komen en onze duikspullen opruimen, zien we een gemiste oproep. Zoals altijd bellen we meteen terug.

Aan de andere kant van de lijn krijgen we Jolanda. Ze vertelt: “Mijn man is bij onze woonark zijn sleutelbos verloren. De sleutels zijn niet zo erg, maar er zit een medaillonnetje aan met grote emotionele waarde. Kunnen jullie die voor ons opduiken?”

Dat soort vragen horen we vaker, maar het verhaal achter een voorwerp maakt elke duik weer anders. Sleutels kun je vervangen. Maar iets met emotionele waarde? Dat wordt een heel ander verhaal. We laten Jolanda weten dat we vandaag nog kunnen komen kijken. Even is het stil aan de andere kant van de lijn.

Dan klinkt er een licht verbaasde reactie: “Jullie komen nog vandaag?” Jazeker.

Een woonark langs de Vecht

Een paar uur later staan we bij de woonark van Jolanda en Pascal aan de Hogelanden Westzijde in Utrecht. Het is een rustige plek langs het water waar meerdere woonarken liggen. In Nederland zijn woonboten al decennialang onderdeel van het stadsbeeld. Zeker in steden als Utrecht en Amsterdam vormen ze een bijzonder stukje wooncultuur.

De wateren rond Utrecht hebben een lange geschiedenis. Al sinds de middeleeuwen speelde water een grote rol in de stad. Handelaren vervoerden goederen via de Oudegracht en de Vecht richting de rest van Nederland. Tegenwoordig varen er vooral plezierboten, maar onder water ligt nog steeds van alles: fietsen, ankers, telefoons… en soms dus een sleutelbos.

Jolanda runt op de woonark haar kattentrimsalon: https://cooperscats.nl

Wanneer wij aankomen heeft ze net een afspraak met een klant en een ietwat ongeduldige kat, dus Pascal neemt ons mee naar de plek waar het gebeurde.

Waar het misging

Pascal wijst naar het water naast de ark: “Daar is het gebeurd”. Tijdens een momentje buiten aan het water is de sleutelbos uit zijn hand geglipt en zo het water in verdwenen. Dat kan iedereen overkomen, zeker als je vlak langs de rand van een ark staat.

Het lijkt in eerste instantie geen moeilijke opdracht. De plek is goed bereikbaar en de zoeklocatie is niet groot. Vaak betekent dat dat we iets snel terugvinden.

Maar… water heeft altijd zijn eigen plannen. Onder water lijkt alles hetzelfde Zodra Marja onder water gaat blijkt het toch iets lastiger dan verwacht. De bodem ligt vol kleine steentjes en hier en daar mosselen. En dat blijkt verrassend verwarrend.

In troebel water, op de tast, voelt namelijk alles ongeveer hetzelfde. Veel kleine harde objecten. Veel vormen die op een sleutel kunnen lijken.

Na een kwartiertje zoeken zonder resultaat besluiten we over te stappen op plan B: de metaaldetector. Dat apparaat is vaak onze beste vriend bij dit soort zoekacties. Toch geeft de sleutelbos zich ook dan niet meteen gewonnen. Pas na nog eens een kwartiertje zorgvuldig zoeken klinkt er een duidelijk signaal.

Marja voelt voorzichtig over de bodem… en ja hoor. Daar is hij. De sleutelbos ligt tussen de steentjes verscholen, alsof hij er al jaren lag.

Een klein voorwerp met grote waarde

Niet veel later komt Marja boven met de sleutelbos in haar hand. Pascal staat al klaar op de steiger. Zijn gezicht zegt eigenlijk alles. Superblij neemt hij de bos weer aan.

Even later komt Jolanda ook kijken. Ze heeft inmiddels haar afspraak afgerond in de kattentrimsalon. De sleutels zelf zijn inderdaad niet zo bijzonder. Maar het kleine medaillon dat eraan hangt wel.

Het bevat een herinnering aan hun overleden kat. En dat is precies het soort voorwerp waar we het voor doen. Nog voordat wij onze spullen hebben ingepakt, klinkt er al een praktische opmerking vanaf de ark.

Jolanda maant Pascal om nu vooral een drijvertje te kopen voor zijn sleutelbos. Een goed advies. Want sleutels kun je vervangen.

Maar herinneringen… die wil je liever niet nog een keer op de bodem van het water zien verdwijnen.