Sommige zoekacties beginnen met een klein ongelukje en eindigen met een verhaal dat nog lang wordt verteld. Dit keer bracht een telefoontje ons naar Leiden, naar jachthaven Zijlzicht. Een plek waar het water meestal gevuld is met dobberende boten, kabbelende golfjes en mensen die vooral willen genieten van een dag op het water. Alleen voor Thomas liep het uitstappen uit zijn boot net iets anders dan gepland. Het is overigens niet de eerste keer dat we hier duiken, andere verhalen over dezelfde jachthaven lees je hier.

Thomas wilde van boord stappen, maar door een brace om zijn knie maakte hij een wat onhandige beweging. Op dat moment gleed zijn telefoon uit de borstzak van zijn jas en verdween tussen de steiger en de boot het water in. Het bekende plonsje waar niemand blij van wordt. Gelukkig had Thomas goed opgelet waar het gebeurde. Sterker nog, hij had zelfs de planken van de steiger geteld zodat hij precies wist waar de telefoon was gevallen. Dat soort details maakt een zoekactie meteen een stuk kansrijker.

Niet veel later staan de duikspullen al op de steiger van jachthaven Zijlzicht. In het zachte zonnetje worden de spullen rustig klaargelegd en opgebouwd. Het is zo’n moment waarop het water er bijna uitnodigend uitziet, maar schijn bedriegt vaak. Onder de oppervlakte van Nederlandse jachthavens schuilt meestal een combinatie van modder, verloren spullen en nul zicht.

Na een laatste check is het tijd voor Marja om het water in te gaan. Een paar stappen, een rustige afdaling en al snel verdwijnt ze onder de steiger. Zodra ze de bodem bereikt gaat de metaaldetector aan. Het zicht is nul en de bodem is zacht en modderig, precies de combinatie die een zoektocht uitdagend maakt.

Na ongeveer vijf minuten verschijnt Marja weer boven water met een opgeluchte blik. Yes, een telefoon. Alleen blijkt na een korte inspectie dat het niet de telefoon van Thomas is. Blijkbaar had iemand anders ooit ook een vergelijkbaar momentje gehad. Even een kleine teleurstelling, maar het betekent vooral dat we nog even door moeten zoeken.

Marja daalt opnieuw af naar de bodem. Het zoekgebied wordt iets groter gemaakt en opnieuw gaat de detector over de modderige bodem. Na nog eens vijf minuten komt er weer een duidelijk signaal. Dit keer zit het object diep verstopt in de modder. Met wat voorzichtig graven komt er uiteindelijk een telefoon tevoorschijn.

Bij bovenkomst blijkt al snel dat dit wél de juiste telefoon is. Maar de missie is nog niet klaar. Aan de telefoon zat een pasjeshouder geplakt en die ontbreekt. Dat is toch een belangrijk detail, want daar zitten vaak bankpassen en andere waardevolle pasjes in.

Dus gaat Marja opnieuw naar beneden. Dit keer niet met de detector, maar op de tast. Met haar vingers diep in de modder wordt systematisch gezocht rond de plek waar de telefoon lag. Het voelt een beetje als archeologie in Nederlandse havenmodder.

Na een paar minuten voelt ze iets plats tussen haar vingers. Voorzichtig wordt het uit de modder gehaald en meegenomen naar boven. En ja hoor, het hoesje met pasjes.

Thomas is zichtbaar opgelucht. Telefoon terug, pasjes terug, probleem opgelost. Voor ons betekent het dat de spullen weer ingepakt kunnen worden. En eerlijk is eerlijk, na zo’n ochtend duiken begint de trek ook aardig op te komen.

Dus wordt er snel opgeruimd, want er wacht nog iets minstens zo belangrijk als een geslaagde duik. Tijd voor een lekkere brunch.