Soms begint een zoekactie met een verrassing. We krijgen een telefoontje van Jochem met een eenvoudige vraag: kunnen jullie in plaats van naar Amsterdam naar Almere komen? Voor ons team maakt dat niet uit, dus het antwoord is direct ja. Door de drukte blijft het gesprek kort. Pas nadat we hebben opgehangen realiseren we ons dat we eigenlijk niet eens weten waarvoor we naar Almere rijden.

Even later stappen we in de auto en gaan we op weg. Op de parkeerplaats worden we al opgewacht door Carolien en haar vader. Na een korte kennismaking vragen we lachend waarvoor onze hulp precies nodig is. Gelukkig met een goede reden, want we moeten natuurlijk wel weten welke spullen we uit de auto meenemen. Het blijkt om een telefoon te gaan. Dat maakt de keuze een stuk makkelijker.

Samen lopen we over de lange steiger naar de boot van de vader van Carolien. In de zomer woont hij er bijna, zo vaak is hij op het water te vinden. Carolien is vanuit Groningen een paar uurtjes op bezoek. Bij het aan boord stappen gaat het mis. Haar broekzak blijkt minder diep dan gedacht. Terwijl ze opstapt wordt de telefoon omhoog gedrukt en met een plons verdwijnt hij in het water.

Binnen de kortste keren staat onze uitrusting klaar. Na een laatste veiligheidscontrole verdwijnt Marja onder water. Ze daalt rustig af op de aangewezen plek en begint direct met zoeken.

Het eerste wat ze tegenkomt is geen telefoon, maar een pikhaak. Die zet ze rechtop in de bodem als handig herkenningspunt, zodat precies duidelijk is welk deel al is afgezocht. Een onverwacht hulpmiddel dat toevallig al op de bodem lag.

Lang hoeft ze niet verder te zoeken. Binnen vijf minuten voelt en ziet ze de telefoon liggen. Even later komt ze boven met de telefoon in de ene hand en de pikhaak als onverwacht souvenir in de andere.

Carolien neemt haar telefoon opgelucht in ontvangst. Inclusief omkleden heeft de hele zoekactie nog geen half uur geduurd. Soms zijn de onverwachte ritten juist de mooiste.