Telefoon als stuiterbal gebruiken gebeurt vaker dan gedacht

Na de duik in de Keizersgracht waarbij we Daniel hebben geholpen zijn telefoon op te duiken, kon onze duiker Marja haar apparatuur eigenlijk beter aanhouden. Nog geen kwartier later stond namelijk alweer een nieuwe duik op de planning. Nadat we Daniel hadden geholpen, reden we door naar de Plantage Muidergracht. Hemelsbreed is dat maar een klein stukje verder, maar zoals elke duiker weet: eerst netjes afbouwen, spullen controleren en alles weer veilig inladen. Routine hoort nu eenmaal bij veilig duiken.

Tijdens deze tweede duik van de dag gingen we Ruben helpen. Hij had zijn telefoon namelijk, al dan niet per ongeluk, als stuiterbal gebruikt. Dat klinkt misschien vreemd, maar geloof ons: het gebeurt vaker dan je denkt. Eén moment van onoplettendheid, een glad brugdek of een onhandige beweging en voor je het weet stuitert je telefoon richting het water. Gelukkig zijn wij van Recovery Divers gewend aan dit soort scenario’s.

Een gracht met een lange geschiedenis

De Plantage Muidergracht ligt in een historisch deel van de stad. De gracht werd aangelegd in de 17e eeuw, in de periode waarin het grachtenstelsel werd uitgebreid tijdens de Nederlandse Gouden Eeuw. Oorspronkelijk vormde dit gebied een overgang tussen de stad en de toenmalige verdedigingswerken. Later ontwikkelde de buurt zich tot een levendige wijk met bruggen, kades en smalle straten die tegenwoordig geliefd zijn bij wandelaars en fietsers.

Voor duikers betekent zo’n historische plek vaak ook een uitdaging. Oude grachten hebben namelijk een bodem waar van alles op ligt: fietsen, sleutels, muntjes en natuurlijk… telefoons. Veel telefoons.

Zoekwerk onder water

De exacte locatie van Rubens telefoon was lastig te bepalen. Tijdens het lopen over een kleine brug liet hij zijn telefoon vallen. Het toestel maakte eerst een paar vrolijke stuiters over het brugdek, alsof het nog twijfelde of het echt het water in wilde, voordat het uiteindelijk met een plons in de gracht verdween.

Dat betekent voor ons meestal dat het object niet precies recht onder het punt ligt waar het viel. Door het stuiteren kan het zomaar een paar meter verder zijn beland. Daarom werken we met zoeklijnen en duidelijke communicatie tussen de duiker en het team boven water.

Met behulp van de communicatielijn kreeg Marja aanwijzingen vanaf de kant. Rustig trok ze haar zoekpatroon door het water. En soms gaat het dan sneller dan verwacht. Nog voordat er twee volledige zoeklijnen waren afgewerkt, voelde ze al iets bekends tussen de modder en bladeren op de bodem.

De telefoon was gevonden.

Opluchting aan de kade

Aan de kant was de opluchting direct zichtbaar bij Ruben en zijn vriendin. Het blijft namelijk altijd spannend of we een voorwerp echt terugvinden, al vinden we 98% terug! Grachten zijn troebel, de bodem is zacht en soms liggen objecten verstopt tussen andere spullen.

Juist dat maakt het werk voor ons zo leuk. Niet één, maar eigenlijk twee uitdagingen waren opgelost. Want uit het water komen is minstens zo zwaar als het zoeken zelf. Onze duikers dragen namelijk al snel zo’n 60 kilo aan uitrusting op hun rug. Toch verliep alles soepel. Nog geen vier minuten nadat de telefoon was gevonden, stond Marja alweer veilig op de kade.

Tijdens het afbouwen vertelde Ruben lachend dat hij even had gedacht: misschien moet ik er zelf in springen. Gelukkig heeft hij dat niet gedaan en besloot hij ons in te schakelen. Dat scheelt meestal een nat pak, een hoop frustratie en, laten we eerlijk zijn, een flinke zoektocht.

Nog één rit naar huis

Na drie duiken op één avond begon het lampje bij de Recovery Divers langzaam te dimmen. Nog een uur rijden naar huis, spullen uitladen en dan eindelijk rust.

Maar zoals dat gaat met duikers: zelfs in onze slaap zijn we vaak nog onder water.

Duiken zit immers in ons bloed.