We krijgen een aanvraag om bij Vlot Grand Café in Leiden te komen duiken. De eigenaar van de telefoon komt uit Engeland en is samen met zijn familie in Nederland op bezoek. Het familiebezoek krijgt er onverwacht een klein onderwateravontuur bij.

Als we bij Vlot aankomen, worden we al snel gespot. We maken kennis en krijgen met een flinke dosis humor te horen hoe de telefoon te water is geraakt.

De mannen hebben hun huiswerk goed gedaan. Ze vertellen dat we bij het achterste terras het water in kunnen. We moeten er een beetje om lachen, want wat zij niet weten, is dat we hier vaker duiken en de weg inmiddels behoorlijk goed kennen.

Dat is ook niet zo vreemd. Vlot Grand Café ligt midden in het water en beschikt over meerdere terrassen boven het water. De locatie is daardoor niet alleen bijzonder om iets te eten of drinken, maar ook een plek waar zo nu en dan iets naar beneden verdwijnt. Vlot omschrijft zichzelf als een uniek ontworpen boot van glas met drie terrassen.

Ondertussen heeft ook het personeel ons gespot. Vriendelijk worden we welkom geheten. “Je weet de weg hè? Als je iets wil drinken moet je het laten weten hoor.” Kijk, zo worden we graag ontvangen. Alleen vandaag slaan we het aanbod even over, want er ligt een telefoon op ons te wachten.

Samen met de broers halen we de duikspullen uit de auto. Altijd fijn als er een paar extra handen beschikbaar zijn. Op het achterste terras zetten we alles klaar en binnen de kortste keren is de duiker gereed om het water in te gaan.

Rustig laat hij zich in het water glijden en zwemt langs de terrassen richting de plek waar de telefoon te water is geraakt. Eenmaal aangekomen bij de afdaallijn haakt hij zich vast aan de communicatielijn en zakt af naar de bodem.

Daar begint het echte zoeken.

Al snel stuit hij op een paar oude telefoons. Deze voelen behoorlijk ruw aan en het is duidelijk dat ze al langere tijd op de bodem liggen. Toch gaan ze mee naar boven. Oude telefoons horen tenslotte niet thuis op de bodem, onder andere vanwege de batterijen en de mogelijke milieuschade die daarvan kan komen.

Ondertussen beginnen de broekzakken van de duiker aardig vol te raken. Op het moment dat hij denkt dat er eigenlijk niet veel meer bij kan, voelt hij ineens een telefoon die nog opvallend glad aanvoelt.

Hij komt een klein beetje overeind en heeft precies genoeg zicht om het hoesje te herkennen. Dit zou hem zomaar eens kunnen zijn.

Met de telefoon in zijn hand komt de duiker weer boven. Vanaf het terras klinken direct enthousiaste geluiden. Het is de goede telefoon!

Bij terugkomst op het terras kijken de broers vol ongeloof toe wanneer de zakken van de duiker worden leeggehaald. We vertellen natuurlijk wel vaker dat we tijdens het duiken van alles tegenkomen, maar het is toch iets anders wanneer je een hele verzameling oude telefoons met eigen ogen uit de duikuitrusting ziet komen.

Tijdens het afbreken wordt er nog gezellig nagepraat. Dan blijkt dat de eigenaar van de telefoon en onze duiker dezelfde passie delen. Daarmee wordt deze duik niet alleen succesvol, maar ook nog eens bijzonder gezellig.

We nemen afscheid en laten de familie achter met de teruggevonden telefoon en een mooi verhaal rijker. Wij stappen weer in de auto en gaan verder, op naar de volgende duik.