Een hoopvolle oproep uit Delft

Het is een rustige dag wanneer de telefoon gaat en we Aya aan de lijn krijgen, ze klinkt een beetje bezorgd maar ook hoopvol omdat haar moeder zojuist een nogal onhandig momentje beleefde bij het water. De locatie van het incident is heel specifiek, namelijk op het voetgangersbruggetje aan de Delfgauwseweg ter hoogte van de Simonsstraat in het prachtige Delft.

Daar stroomt de Kromme Wetering, een water dat er op het eerste gezicht vredig uitziet maar nu een kostbare smartphone bewaart. Aya vertelt dat ze onze website uitgebreid heeft bekeken en vooral de pagina met succesverhalen haar het vertrouwen gaf om ons te bellen. Ze dacht bij zichzelf dat als wij zelfs een kleine gouden ring kunnen terugvinden in de modder, die telefoon van haar moeder dan toch ook geen probleem moet zijn.

De rijke historie van de Delftse wateren

Terwijl we onze spullen in de bus laden en richting Delft rijden, realiseren we ons dat we in een stad gaan duiken die letterlijk is gebouwd op watermanagement. Delft dankt haar naam zelfs aan het woord delven, wat simpelweg graven betekent, omdat de stad is ontstaan rondom de gegraven Oude Delft. De Kromme Wetering waar we vandaag naartoe gaan, is een eeuwenoude watergang die vroeger een essentiële rol speelde in de afwatering van de omliggende polders. Het is fascinerend om te bedenken dat dit water al eeuwenlang door het landschap kronkelt, lang voordat er sprake was van smartphones of moderne voetgangersbruggetjes. In de tijd van Johannes Vermeer of Willem van Oranje was dit gebied waarschijnlijk nog grotendeels moerassig polderland, terwijl het nu een gezellige woonwijk is waar mensen dagelijks over de bruggetjes wandelen en fietsen.

Een klein misverstand en een slimme markering

Eenmaal aangekomen op de Delfgauwseweg kijken we om ons heen, maar we zien nergens een Aya staan die op ons wacht. We besluiten haar even te bellen om te vragen waar ze blijft, en het blijkt dat er een klein misverstand is ontstaan over de afspraak. Aya had namelijk niet helemaal begrepen dat het handig is als de aanvrager zelf ook aanwezig is om de exacte plek aan te wijzen, maar gelukkig woont ze om de hoek en staat ze binnen twee minuten voor onze neus. Ze is niet alleen gekomen, want haar broer Abdel is ook meegekomen om te kijken hoe wij dit gaan regelen. Samen lopen ze met ons mee naar het bruggetje en wijzen ze de plek aan waar het toestel in het water is verdwenen. Ze hebben de plek heel slim gemarkeerd met een lange witte stok die uit het water steekt, wat ons werk een stuk makkelijker maakt.

Het gevaar van de fietstrapper

Terwijl we op de brug staan, vertelt Aya lachend hoe het ongelukje precies gebeurde. Het was een klassiek gevalletje pech waarbij haar moeder met haar broekspijp vast kwam te zitten in de fietstrapper. Op zo’n moment verlies je heel even je evenwicht, en dat is precies genoeg om je telefoon uit je broekzak te laten glippen, rechtstreeks het koele water van de Kromme Wetering in. We peilen vanaf de brug direct de diepte van het water en op die plek lijkt het maar een meter diep te zijn.

We maken daarom de inschatting dat een volledige duikuitrusting niet nodig is en dat Marja het wel even zonder setje kan proberen. Marja stapt het water in, maar ze komt er al heel snel achter dat dit een minder goede keuze was. Op de plek van de stok is het inderdaad ondiep, maar slechts een halve meter verderop loopt de bodem steil af naar anderhalve meter diepte. Dat betekent dat Marja toch weer het water uit moet voor extra voorbereidingen en we bouwen alsnog de volledige duikset op.

Een bodem vol verrassingen

De zoektocht blijkt uiteindelijk toch nog een behoorlijke kluif te zijn, want de bodem van de Kromme Wetering ligt vol met stenen en keien. Bovendien liggen er in de loop der jaren nogal wat spullen vanaf de brug in het water gevallen, die allemaal een prachtig en helder signaal geven op de metaaldetector. Elk signaal kan een telefoon zijn, maar vaak blijkt het om oud ijzer of andere rommel te gaan. Marja blijft echter geduldig en na ongeveer twintig minuten intensief zoeken krijgt ze eindelijk het juiste signaal te pakken. Ze steekt haar hand omhoog met de telefoon erin en vanaf de brug horen we direct enthousiaste geluiden van Aya en Abdel. Dat soort reacties zijn altijd het leukste onderdeel van ons werk en geven ons veel voldoening.

Liever niet op de foto

Nadat we weer op de kant staan, vragen we of broer en zus misschien samen met de gevonden telefoon op de foto willen voor ons archief. Ze laten echter een beetje verlegen weten: “liever niet” Dat respecteren we natuurlijk direct, want niet iedereen vindt het prettig om met hun hoofd op internet te staan. Ze vonden het echter wel heel leuk dat er een verhaaltje over hun avontuur op de site zou komen te staan, dus daarom hebben we dit keer een foto geplaatst waar alleen onze duiker op te zien is. Met een goed gevoel en een gevonden telefoon sluiten we deze geslaagde actie in Delft af en vertrekken we weer naar de volgende klus.