Telefoon uit de Amstel gered bij Carré

Een plons voor Carré

Sommige duiken beginnen met een boot. Andere met een melding van de havenmeester. En soms begint het gewoon met een telefoontje.

Dit keer belt Ruben: “De telefoon van mijn vriendin is in de Amstel gevallen. Kunnen jullie helpen?”

Dat kunnen we zeker. Maar eerst willen we weten waar precies. De Amstel is tenslotte niet bepaald een klein slootje. Gelukkig komt er al snel een appje met de locatie. De plek van de duik: recht voor het Koninklijk Theater Carré in Amsterdam.

Een iconische locatie. Niet alleen voor theaterliefhebbers, maar ook voor iedereen die de stad een beetje kent.

Theater, geschiedenis en een smartphone

Het Koninklijk Theater Carré staat al sinds 1887 langs de Amstel en begon ooit als circustheater. De naam Carré komt van Oscar Carré, een Duitse circusdirecteur die hier zijn vaste winteronderkomen bouwde. In de beginjaren trokken paarden en artiesten hier het gebouw binnen voor spectaculaire shows. Tegenwoordig staan er cabaretiers, musicals en internationale producties op het podium.

En ergens tussen al die geschiedenis en cultuur… ligt nu een smartphone op de bodem van de Amstel. We maken een afspraak voor over anderhalf uur. Aan de telefoon klinkt lichte paniek bij Ruben: “Kan het niet eerder?”

Helaas. We moeten er ook nog heen rijden. Bovendien leggen we hem uit dat de telefoon daar al ligt en dat een uurtje langer onder water echt geen verschil meer maakt.

Dat stelt hem gelukkig een beetje gerust.

Lunchpauze met een onverwachte wending

Aan het eind van de middag staan we voor Carré. De Amstel stroomt rustig langs de kade en toerboten varen voorbij. Ruben heeft ons al gezien en komt meteen naar ons toe. Samen met zijn vriendin Paula zat hij even eerder lekker in het zonnetje op de rand van de kade. Een typisch Amsterdams moment: water, zon en een korte pauze van de dag.

Alleen ging het nét even anders dan gepland. Op een ongelukkige manier slaat Ruben de telefoon uit Paula’s handen. Een fractie van een seconde later is het al gebeurd. Plons. De twee kunnen alleen nog maar toekijken hoe de telefoon langzaam naar beneden zakt. Volgens hen ongeveer anderhalve meter uit de kant.

Dat is eigenlijk goed nieuws. Hoe preciezer de plek, hoe sneller de duik.

Het water in

De duikspullen worden klaargelegd. Pak, vinnen, metaaldetector, alles ligt binnen een paar minuten klaar. Het plan is simpel: eerst visueel zoeken, daarna de metaaldetector.

Niet veel later ligt Marja in het water. Ze zwemt een paar banen langs de kant en zoekt zorgvuldig over de bodem. Maar geen telefoon. Dat gebeurt vaker dan je denkt. Water vertekent afstand, stroming kan iets verplaatsen en een bodem is zelden zo netjes als hij vanaf de kant lijkt. Dus tijd voor plan nummer twee.

De metaaldetector.

Binnen vijf minuten klinkt er een duidelijk signaal. Altijd een goed teken. Even zoeken op de tast… en daar is hij. Met een telefoon die aanspringt komt Marja boven.

Dat moment blijft leuk. Zelfs na al die duiken. Nog een klein stukje zwemmen naar de kade trap en even later staat ze weer op het droge.

Een lunchpauze om nooit te vergeten

Ruben en Paula zijn zichtbaar opgelucht. Wat begon als een zonnige lunchpauze veranderde in een klein drama… en eindigt nu gelukkig met een goed verhaal. De telefoon werkt nog. En Ruben? Die heeft waarschijnlijk geleerd dat je bij een telefoon aan de waterkant net iets voorzichtiger moet zijn.

Ze nemen snel afscheid. Ruben moet eigenlijk alweer terug naar zijn werk. Het was tenslotte zijn lunchpauze. Vandaag alleen een iets langere dan gepland. Wij ruimen de spullen op en gaan door naar de volgende aanvraag, het is mooi weer en dat betekent extra drukte!