Telefoon van woonboot na lange duik terug

Een telefoontje midden in de nacht

Midden in de nacht gaat de telefoon. Geen grap, geen oefening. “Mijn telefoon is vanaf een woonboot in het water gevallen. Kunnen jullie hem opduiken?”
Tja, dat kunnen we wel… maar niet nu. Ook duikers slapen soms. We spreken af dat ze morgenochtend de eersten zijn. Na wat overleg prikken we een tijd: 11 uur. We hebben een afspraak met Yamile.

Wonen en leven op het water

De woonboten waar we vandaag komen liggen op een plek waar al decennialang, en soms zelfs eeuwenlang, op het water wordt geleefd. Ooit lagen hier vrachtschepen en werkschuiten, tegenwoordig zijn het drijvende huizen met terrassen, trappen en verrassend veel niveauverschillen. Dat maakt het wonen uniek, maar ook verraderlijk: één misstap en je spullen maken kennis met het water. En dat water heeft al heel wat verhalen verzameld, net als wij. Meer van die verhalen lees je op
https://recoverydivers.nl/succesverhalen/

Waar is iedereen?

Rond de afgesproken tijd zien we nog niemand. Geen Yamile. We besluiten dan maar aan te bellen bij de woonboot. Slaperig wordt de deur geopend door de bewoonster. Ze kijkt ons wat vragend aan. We stellen ons voor en vertellen dat we een telefoon komen opduiken. Ineens is ze klaarwakker. “De telefoon is niet van mij, maar ik kan jullie wel aanwijzen waar hij is gevallen.” Dat scheelt. De telefoon is buiten, vanaf het terras, het water in gegaan. Alleen… dat terras is alleen bereikbaar via de woonboot zelf.

Logistiek op z’n drijvends

We bekijken de situatie en bepalen wat we nodig hebben. Dan begint het gesjouw. De woonboot is multilevel, dus dat betekent: spullen trapje af, trapje op en dan nog een opstap richting het terras. Duikspullen zijn niet licht, laten we het daarop houden. Maar goed, klagen helpt niet. Binnen no-time ligt alles klaar.

Zoeken, zoeken en nog eens zoeken

De duiker gaat het water in. De eerste afdaling levert niets op. Nog een keer. En nog een keer. Maar hoe goed er ook gezocht wordt, de telefoon laat zich niet zien. Water, bodem, tastwerk… niets. Soms is het water nu eenmaal eigenwijs.

Na een paar keer opnieuw afzakken, steeds nét iets anders gepositioneerd om zo dicht mogelijk bij de aangewezen plek te komen, gebeurt het dan toch. Na ongeveer 30 minuten zoeken voelt de duiker iets bekends. Gevonden. Eindelijk.

Missie geslaagd

Met de telefoon weer boven water is de opluchting groot. Voor de eigenaar natuurlijk, maar ook voor ons. We proberen zo netjes mogelijk en vooral zo min mogelijk druipend de duikspullen weer via dezelfde route terug naar de auto te krijgen. Dat blijft een uitdaging, maar het lukt.

We maken nog een leuke foto en bedanken de bewoonster hartelijk dat we door haar boot naar het terras mochten lopen. Zonder die medewerking was dit een stuk lastiger geworden.

Een nachtelijk telefoontje, een ochtendduik en een happy end. Precies zoals we het graag zien.