Titanium bril gered uit de modder in Pijnacker

Een vakantiegevoel bij De Notelaer

Het is een prachtige dag wanneer we aankomen in Pijnacker, waar achter stichting Jeugdcentrum De Notelaer een schitterend volkstuinencomplex verscholen ligt. De zon schijnt op de verzorgde tuintjes en het geheel ademt de sfeer van een luxe vakantiepark, wat een heerlijke plek om de middag door te brengen. We hebben hier een afspraak met Peter, een man die de laatste tijd helaas niet door het geluk wordt achtervolgd.

Pijnacker zelf kent een rijke historie die nauw verbonden is met het water en de veengrond, aangezien dit gebied vroeger een uitgestrekt moerasland was waar turf werd gestoken om de kachels in de omliggende steden brandend te houden. Die zachte, veenachtige bodem van vroeger speelt vandaag nog steeds een hoofdrol, al weten we dat op dit moment nog niet.

Peter ontvangt ons met zijn arm in een mitella, aangezien hij zeer recent zijn schouder heeft gebroken, wat het startschot bleek voor een reeks ongelukkige gebeurtenissen. Terwijl hij samen met zijn vrouw en kleinkinderen over een idyllisch bruggetje wandelde, werd hij plotseling geplaagd door een vasthoudende wesp. In een verwoede poging om het beestje met zijn gezonde arm te verjagen, sloeg hij, per ongeluk, zijn eigen bril van zijn neus, waarna het dure montuur met een sierlijke boog in het water verdween.

De strijd tegen de elementen en de wesp

Normaal gesproken zou Peter zelf een poging wagen om de bril op te vissen, maar met een gebroken schouder is dat simpelweg onmogelijk, waardoor hij de eer gelukkig aan ons laat. Achteraf blijkt dat een zeer verstandige keuze te zijn geweest, want wij zoeken wel vaker naar brillen in troebel water en weten precies wat ons te doen staat.

Bij de ingang van het complex worden we enthousiast opgevangen door zijn vrouw en de kleinkinderen, waarna we gezamenlijk naar het bewuste bruggetje wandelen waar Peter ons al opwacht. Hij wijst de plek waar de bril moet liggen uiterst nauwkeurig aan en stelt ons gerust met de woorden: “het water is niet diep. Op zijn diepst een halve meter.” Het water in deze vaarten stroomt traag door het polderlandschap dat ooit door de Delftse graven werd ontgonnen, een geschiedenis die nog steeds zichtbaar is in de rechte lijnen van de sloten en weteringen die dit gebied doorkruisen.

Vinnen, flippers en een hoop modder

Omdat het water volgens Peter zo ondiep is, besluiten we om de zware duikflessen in de auto te laten en alleen een pak, vinnen en een metaaldetector mee te nemen. De kleinkinderen vinden de hele operatie reuze spannend en werpen zich direct op als onze assistenten, ze wijzen de weg en helpen fanatiek mee met het dragen van de zware flippers. We leggen hen onderweg even geduldig uit dat wij als duikers dit eigenlijk vinnen noemen omdat flippers meer iets is voor dolfijnen uit oude televisieseries, maar voor kinderen is de term flippers natuurlijk hartstikke goed.

Terwijl Marja zich klaarmaakt, komt er een andere volkstuinder aangelopen die de lokale bodemgesteldheid blijkbaar iets beter kent. Hij waarschuwt ons direct en laat weten dat er op die plek wel een halve meter aan zachte modder en glad slib ligt. Marja is op dat moment nog een klein beetje eigenwijs en denkt dat het allemaal wel mee zal vallen, maar daar komt ze snel op terug zodra ze de eerste stap in het water zet.

Het moddergevecht van Marja

De waarschuwing was absoluut niet overdreven, want direct bij de kant zakt Marja al vervaarlijk ver weg in de zwarte bagger. Na slechts één meter te hebben afgelegd, staat ze muurvast in de zuigende bodem, waardoor ze besluit om op haar knieën verder te gaan. Zelfs dan zakt ze nog steeds diep weg in het zachte veen, wat een werkelijk hilarisch gezicht is voor de toeschouwers op de kant. Hier zal ongetwijfeld nog lang over nagepraat worden tijdens de buurtborrels op het complex.

Als een volwaardig militair die door een vijandelijk moeras sluipt, tijgert Marja gestaag door de modder richting de plek van het onheil. Met veel moeite bereikt ze de locatie waar de bril volgens Peter moet liggen, ze hanteert de metaaldetector boven de bagger en krijgt al snel een zwak signaal door op haar hoofdtelefoon. Na wat voorzichtig wroeten in de dikke laag modder komt de kostbare titanium bril eindelijk weer boven water, wat een fantastisch gezicht is.

Een opgeluchte eigenaar in Pijnacker

Peter haalt zichtbaar opgelucht adem wanneer hij zijn bril weer ziet schitteren in de zon, want het montuur was nog gloednieuw en had een behoorlijke duit gekost. Marja overhandigt de bril aan de dolblije Peter en geeft de metaaldetector even aan zijn vrouw, zodat ze haar handen vrij heeft voor de terugtocht. Het hele schouwspel van het terugtijgeren door de moerasachtige vaart kan dan weer opnieuw beginnen, waarbij de strijd tegen de zuigende modder Marja nog de nodige zweetdruppels kost.

Het was een heel aparte zoektocht in een omgeving die meer weg had van een moeras dan van een vaart, maar we hebben enorm veel lol gehad met de familie en de buurtbewoners. Peter heeft zijn bril gelukkig weer terug en wij hebben weer een prachtig succesverhaal voor op de website.