Touw in schroef van sleepboot Brutus in Oosterhout

Het leven van een schipper gaat niet altijd over rozen, zelfs niet na dertig jaar trouwe dienst op het water. Dat ondervond meneer Blumink onlangs aan den lijve toen hij met zijn indrukwekkende sleepboot, genaamd Brutus, door het Wilhelminakanaal voer. Dit kanaal is een historisch stukje Brabantse techniek, gegraven tussen 1910 en 1923 om de industrie in Tilburg en de regio te ontsluiten.

Terwijl hij de sluis bij Oosterhout naderde, een plek waar al decennialang vrachtschepen en pleziervaart elkaar passeren, sloeg het noodlot op een knullige maar vervelende manier toe. Een eigen touw glipte het water in en werd met brute kracht de schroef in gezogen. Het zure van de hele situatie was dat meneer Blumink het technisch gezien zelf had veroorzaakt, iets wat zelfs de meest ervaren kapitein kan overkomen in de krapte van een sluis.

Via de experts van Jachthaven Biesbosch in Drimmelen, waar onze duikers van Recovery Divers kind aan huis zijn voor het opsporen van verloren spullen en technische assistentie, kreeg hij ons nummer. De paniek was gelukkig van korte duur, want binnen vijfenveertig minuten na het telefoontje stonden wij al paraat aan de kade in Oosterhout.

Het Wilhelminakanaal staat bekend om zijn wisselende zicht en de industriële geschiedenis die soms nog op de bodem rust, dus een goede voorbereiding is essentieel. Voordat de duiker het troebele water in mocht, voerden we de strikte veiligheidsprocedures uit, waaronder de kadercheck en de Last Minute Risk Analysis (LMRA), want veiligheid staat bij ons altijd op de eerste plaats.

Meneer Blumink liet ons vooraf een stuk touw zien om aan te tonen hoe dik en van welke onverwoestbare kwaliteit het materiaal was. Eenmaal onder water bleek er geen woord van gelogen. De Brutus doet haar naam namelijk eer aan, het is een authentieke oude sleepboot en die staan bekend om hun immense motorvermogen en koppel. Wanneer zo’n krachtpatser een touw pakt, wordt het niet zomaar een knoopje, maar een massieve klomp kunststof die door de enorme rotatiekracht muurvast om de as wordt geperst. Na een korte inspectie werd duidelijk dat loswikkelen geen optie was, het touw zat zo strak dat alleen het grove geschut uitkomst bood. Met beleid en scherpe messen werd het touw doorgesneden om de schroef centimeter voor centimeter te bevrijden.

Na twintig minuten intensief onder de waterlijn kwam het verlossende signaal: de schroef was weer helemaal schoon. Meneer Blumink vertelt dat dit in zijn 30-jarige vaarcarriere nog nooit is overkomen, maar als het hem overkomt het touw in ieder geval wel strak zit. Terwijl we de resten van het touw aan boord tilden, ontstond er een mooi gesprek aan de kade. Het bleek dat meneer Blumink zelf ook een ervaren duiker is, maar dat hij wegens hartproblemen helaas de vinnen aan de wilgen heeft moeten hangen.

De passie voor de onderwatersport spatte er echter nog steeds vanaf. Terwijl hij ons assisteerde, genoot zijn vrouw op dat moment van een duikvakantie in de Malediven. “Dit is toch wel een walhalla in de duikwereld,” merkte hij met een glimlach op, wetende dat zijn eigen “duikavontuur” vandaag iets minder tropisch was in het kanaal bij Oosterhout. Met een schone schroef kon de Brutus haar weg vervolgen richting de thuishaven in Eindhoven. Wij pakten onze spullen in, klaar voor de volgende oproep van een ongelukkige schipper of iemand die een waardevol object is verloren in het water.