Van kapotte broekzak naar telefoonvondst in Driebruggen

We komen net met een flinke vaart uit Harlingen gescheurd voor een vorige klus en de adrenaline zit er nog lekker in als we koers zetten naar Driebruggen, een karakteristiek dorpje dat verscholen ligt in het prachtige Groene Hart van Zuid-Holland. Terwijl we over de smalle wegen langs het water rijden, realiseren we ons dat we ons op historische grond bevinden, aangezien Driebruggen zijn naam letterlijk dankt aan de drie bruggen over de Dubbele Wiericke, een kanaal dat al in de veertiende eeuw werd gegraven om de waterhuishouding van dit drassige veengebied te reguleren en later een cruciale rol speelde in de Oude Hollandse Waterlinie.

René, een nuchtere hovenier met een passie voor zijn vak en een eigen bedrijf, staat ons al op te wachten op het erf, hij was afgelopen donderdag druk bezig met de constructie toen het noodlot plotseling toesloeg. Om de werkplek te bereiken moet hij telkens over een smalle loopbrug die over het troebele water loopt en precies daar is zijn robuuste Hammer telefoon geruisloos uit zijn zak geglipt.

Het komische, of eigenlijk tragische, aan het hele verhaal is dat René een werkbroek aan had met een zak die een flinke scheur vertoonde, waardoor de telefoon tijdens het lopen alle ruimte kreeg om aan een ongeplande duikvlucht naar de bodem te beginnen. René merkte het niet eens direct omdat hij zo gefocust was op het timmerwerk van de vlonder, hij kreeg pas later de schrik van zijn leven toen hij een klant wilde bellen en alleen maar een lege zak voelde. Toen hij met een ander toestel zijn eigen nummer belde en direct de voicemail kreeg, wist hij het direct zeker, die telefoon ligt in de Driebrugse modder te happen.

De bodem hier is verraderlijk omdat de hele regio vroeger een uitgestrekt veengebied was waar turf werd gestoken, wat betekent dat alles wat in het water valt binnen de kortste keren wordt opgeslokt door een dikke laag zachte zwarte prut die alles onzichtbaar maakt. Wij trekken onze duikpakken aan en bereiden de metaaldetector voor op een modderig avontuur, we zien de vage locatieomschrijving en de troebele sloot absoluut niet als een belemmering maar juist als een heerlijke uitdaging waar we onze tanden in kunnen zetten.

De duiker glijdt het koude water in bij de brug en begint heel systematisch de ene kant van de constructie af te zoeken, maar het blijft aanvankelijk angstwekkend stil in de koptelefoon, geen enkel piepje dat duidt op de aanwezigheid van het verloren toestel van René. Er kruipen al wat pessimistische gedachten door de hoofden dat de telefoon misschien wel meters diep in het slappe veen is weggezakt, een plek waar zelfs onze meest geavanceerde metaaldetector geen verbinding meer mee kan maken door de dichtheid van de bodem. Maar wij laten ons niet zomaar uit het veld slaan, en dat is maar goed ook. We geven namelijk nooit op na de eerste mislukte poging en besluiten met hernieuwde moed de andere kant van de brug onder de loep te nemen, hopend dat de geschiedenis van Driebruggen ons vandaag gunstig gezind is.

Ineens klinkt er door de koptelefoon van de duiker die verlossende en felle toon, een duidelijk signaal dat aangeeft dat er iets van aluminium onder de dikke sliblaag verborgen ligt. De duiker graaft met zijn handen diep in de modder en haalt met een triomfantelijke zwaai de zwarte Hammer telefoon naar boven.

We klimmen de kant op en René kijkt alsof hij een klein wonder ziet gebeuren, we overhandigen hem het besmeurde maar nog werkende toestel en geven direct de nodige drooginstructies mee die essentieel zijn om de gevoelige interne elektronica van de hovenierstelefoon te redden.

Als dank voor onze inzet krijgen we nog een gouden tip van de vakman zelf om onkruid tussen de tegels definitief te verbannen, gewoon enkel een aantal keer per jaar zout strooien en hierdoor drogen de wortels uit en heeft het onkruid geen overlevingskans meer. Terwijl we onze spullen grondig spoelen met zoet water om al het modderige slib te verwijderen, dwalen onze gedachten alweer af naar de volgende dag. Morgenochtend om acht uur staan we namelijk weer ergens anders aan de waterkant, maar dan voor de pure ontspanning in de heldere plas van Vinkeveen, Want duikers doen in hun vrije tijd ook gewoon lekker duiken…

Dan gaat de telefoon, of we kunnen duiken in Amsterdam. Niet veel later krijgen we nog een aanvraag, voor Haarlem, wij gaan nog even door….