We krijgen een telefoontje van Gerard; hij was met zijn boot bezig bij Hengelsportvereniging Haarlem toen hij ineens een plons hoorde: “Het zal toch niet” dacht hij.
Wel dus — zijn telefoon lag in het water en zijn dagje ontspannen vissen veranderde in een zoektocht. Eerst probeerde hij het zelf met een magneet, maar zonder resultaat. Er werd een duikclub gebeld die helaas niet terugbelde, en niet veel later kregen wij het verzoek. Direct contact, direct een afspraak.

Een natte telefoon is vervelend, maar extra pijnlijk als alle foto’s van een reis naar Amerika en beelden van Sail 2025 erop staan — herinneringen die letterlijk naar de bodem van het Spaarne waren gezakt, vlak bij de Schoterbrug. Het Spaarne is eeuwenlang de levensader van Haarlem geweest; langs deze rivier ontstonden handel, scheepsbouw en later gezellige havens. De Schoterbrug en het Spaarne vormen nog altijd een herkenbaar stadsgezicht dat veel Haarlemmers aan vroeger herinnert.

De Hengelsportvereniging Haarlem is de grootste sportvereniging van de stad met duizenden leden, maar dit was onze eerste opdracht precies daar. We spreken af voor 20:30 en zijn ruim op tijd. Gerard en zijn vader wachten ons al op. Gerard kijkt er wat somber bij — en met reden: de iPhone moet gevonden én het moet blijken dat ‘ie het nog doet. Hij heeft er een hard hoofd in, wij niet!

Na alle veiligheidscontroles sta ik, Jochem, op de steiger klaar. Met een commandosprong het water in; even een laatste communicatiecheck en dan begint het zoeken. In eerste instantie probeer ik met mijn handen te voelen, maar de bodem blijkt zo zacht dat zoeken op tast weinig oplevert. Tijd voor plan B: de metaaldetector. Binnen een minuut boven, detector in handen, en terug naar beneden — circa 3 meter diep.

De detector geeft een mooie piep: blikje. De tweede piep? Je raadt het al: de telefoon van Gerard. Zodra ik boven kom begint het toestel meteen te trillen — inkomende berichten, het scherm gaat aan en alle herinneringen komen weer boven water, letterlijk en figuurlijk. Een paar minuten later maken we nog een foto met Gerard en zijn vader, geven we goede drooginstructies en nemen we afscheid. Gerard heeft zijn “lesje wel geleerd”.

Wij ruimen op, voelen ons voldaan en nemen het warme gevoel van een geslaagde redding mee naar huis.