Een zonnige dag en een telefoon die ineens in het water verdwijnt. Dat is de melding die we binnenkrijgen vanaf de Apothekersdijk. De eigenaresse en haar gezelschap zijn op dat moment zelf al druk aan het zoeken met een magneet, maar zonder succes.

Tijdens het telefoongesprek maken we direct een afspraak voor de volgende ochtend. Tegelijkertijd geven we het advies om te stoppen met zoeken met de magneet. Hoe goed bedoeld ook, de kans is groot dat een telefoon daardoor juist verder de modder in wordt gedrukt of van zijn oorspronkelijke plek raakt.

De volgende ochtend staan we ruim op tijd klaar aan de Leidse gracht. De zon schijnt alweer en het lijkt opnieuw een prachtige dag te worden. Terwijl we wachten op de eigenaresse, verwachten we iemand die vanuit Lisse met de auto komt. Tot onze verrassing komt er een dame met een fiets aanlopen. Tijdens de kennismaking zegt ze lachend: “Ik kom altijd naar Leiden op de fiets.”

Al snel horen we hoe het ongeluk gebeurde. Terwijl ze vanaf de kade naar de Pride stond te kijken, wilde ze natuurlijk wat foto’s maken van alle kleurrijke festiviteiten. Voor ze het goed en wel doorhad, glipte de telefoon uit haar handen en verdween recht het water in. Een ontspannen middag veranderde direct in een stressvolle zoektocht.

De Apothekersdijk ligt in een van de oudste delen van Leiden. Vroeger zaten hier veel scheepswerfjes langs het water, omdat de brede kade ideaal was voor werkzaamheden aan boten.

Met een glimlach wijst ze naar een hoopje schroot op de kant. Dat is het resultaat van de eerdere zoektocht met de magneet. “We hebben er van alles uitgehaald maar niet mijn telefoon.” Daarna volgt hoopvol: “Ik hoop dat jullie hem wel vinden.”

Dat laten we ons geen twee keer zeggen. We bouwen de duikuitrusting op en melden voor de zekerheid bij een nabijgelegen rondvaartmaatschappij dat er straks een duiker in het water ligt. Veiligheid voor alles.

Zodra alles gereed is, gaat de duiker het water in. Langs de kant is het niet diep, maar de bodem ligt bezaaid met stenen, puin en ander materiaal. Dat maakt het zoeken behoorlijk lastig. De eerste zoekslagen leveren niets op. Waar de telefoon verwacht wordt, ligt hij in ieder geval niet.

Dan besluiten we verder van de kant te zoeken. En dat blijkt de juiste keuze. Op ruim anderhalve meter afstand van de kade komt de telefoon alsnog boven water.

Het gezicht van de eigenaresse zegt alles. De spanning maakt direct plaats voor opluchting. Na wat advies over het drogen van de telefoon en een foto met de inmiddels toegestroomde familie sluiten we de zoektocht af. Voor de familie is het een onverwacht avontuur geworden, voor ons weer een mooie en succesvolle missie in Leiden.